دوستت دارم

 اما نمى‌توانى مرا در بند كنى

 همچنان كه آبشار نتوانست

  همچنان كه درياچه و ابر نتوانستند

                           و بند آب نتوانست

 پس‏ مرا دوست بدار

              آنچنان كه هستم

  و در به بند كشيدن روح و نگاه من

                  مكوش‏!

   مرا بپذير آنچنان كه هستم  .     

 ------------------------------

 شعر او شعر خا لصى است و در تضاد كامل با فضاى مردسالارانه و ملوك‌الطوايفى، در شعر  او حركت و 

 ذهنيتى روشن را به عينه مشاهده مى‌كنى و »عشق را بر پايه ى مساوات  مى‌توانى  درك و لمس‏ كنى:

  آ ه مرو! ميا!

 نزديك مشو! دور منشين!

  كوچ مكن! به من مپيوند

  مرا تباه مكن! مرا خميده مساز

  ما بايد كه

        پرواز كنيم

              چون دو خط موازى

                           با هم

  كه به هم نمى‌پيوندند

  كه نيز از يكديگر دور نمى‌شوند

                       و عشق

                            همين است.

او زاده‌ى طوفان است و در بستر و شرايط اجتماعى و سياسى به سر مى‌برد كه جنگ و ويرانى دامن‌گستر است و اينجا خشونت به زبان و شعر او راه مى‌گشايد و"نه" مى‌گويد كه پاسخ محكمى به بى‌عدالتى‌ها و نابسامانى‌هاى آن جامعه است، از اين رو او يك سرآمد است:

 گواهى مى‌دهم بر خلاف باد

              بر روزگار دشمنى من با قلب...

  گواهى مى‌دهم به عشق

              بر ستاره‌اى در مدارهاى بيزارى...

 من در جايگاه انكار ايستاده ام

               در برابر كاسه ريگ هاى دوردست

               ميان "عدن"و "طنجه"

                            و اعلان مى‌كنم: "نه!"

   من در برابر زشتى

             تسليم نخواهم شد

-------------------------- 

   مى روى نان بخرى

            چون باز مى‌گردى

            دندان‌هايت را گم كرده‌اى

   مى‌روى آب بياورى

            چون باز مى‌گردى

            ترا با امعائت دار زده اند

   مى‌روى سيب بخرى

               چون با سيبى باز مى‌گردى

               زنت را گم مى‌كنى

               و او را پاره پاره پشت سر مى‌گذارى

               بر دروازه‌ى بيمارستانى كه باران آتش

‌                                      آن را ويران مى‌كند...

------------------------------

     و گواهى مى‌دهد بر ترس‏هايش‏:

    مباد كه به تو اعتماد كنم.

  آنگاه كه دستانم را فشر‌دى

                    ترسیدم

                      مبادا انگشتانم را بدزدى

   وچون بر د هانم بوسه  زدی

             دندان هايم را شمردم!

 فروغ فرخزاد:

 واین جهان پر ازصدای پاهای مردمی است

 که همچنان که تورا می بوسند

 در ذهن خود طناب دار تو را می بافند....

-----------------

آهسته باز از بغل پله‌ها گذشت در فكر آش و سبزي بيمار خويش بود اما گرفته دور و برش هاله‌اي سياه او مرده است و باز پرستار حال ماست در زندگي ما همه جا، وول مي‌خورد هر كنج خانه صحنه‌اي از داستان اوست در ختم خويش هم به سر و كار خويش بود بيچاره مادرم هر روز مي‌گذشت از اين زير پله‌ها آهسته تا به هم نزد خواب ناز من امروز هم گذشت در باز و بسته شد با پشت خم از اين بغل كوچه مي‌رود چادر نماز فلفلي انداخته به سر كفش چروك خورده و جوراب وصله‌دار او فكر بچه‌هاست هر جا شده هويج هم امروز مي خرد بيچاره پيرزن٬ همه برف است كوچه‌ها او از ميان كلفت و نوكر ز شهر خويش آمد به جستجوي من و سرنوشت من آمد چهار طفل دگر هم بزرگ كرد آمد كه پيت نفت گرفته به زير بال هر شب درآيد از در يك خانه ی فقير روشن كند چراغ يكی عشق نيمه جان ........................ او را گذشته ايست ، سزاوار احترام : تبريز ما ! بدور نماي قديم شهر در ( باغ بيشه ) خانه مردي است باخدا هر صحن و هر سراچه يكي دادگستري است اينجا بداد ناله مظلوم ميرسند اينجا كفيل خرج موكل بود وكيل مزد و درآمدش همه صرف رفاه خلق در ، باز و سفره ، پهن بر سفره اش چه گرسنه ها سير ميشوند يك زن مدير گردش اين چرخ و دستگاه او مادر من است ........................ نه او نمرده است كه من زنده ام هنوز او زنده است در غم و شعر و خيال من ميراث شاعرانه ی من هرچه هست از اوست كانون مهر و ماه مگر ميشود خموش؟ آن شيرزن بميرد ؟ او شهريار زاد "هرگز نميرد آنكه دلش زنده شد به عشق" او با ترانه هاي محلي كه مي سرود با قصه هاي دلكش و زيبا كه ياد داشت از عهد گاهواره كه بندش كشيد و بست اعصاب من بساز و نوا كوك كرده بود او شعر و نغمه در دل و جانم بخنده كاشت وانگه باشكهاي خود آن كشته آب داد لرزيد و برق زد بمن آن اهتزاز روح وز اهتزاز روح گرفتم هواي ناز تا ساختم براي خود از عشق عالمي او پنجسال كرد پرستاري مريض در اشك و خون نشست و پسر را نجات داد اما پسر چه كرد براي تو ؟ هيچ ، هيچ تنها مريضخانه ، باميد ديگران يكروز هم خبر : كه بيا او تمام كرد . ........................ مادر بخواب خوش منزل مباركت آينده بود و قصه ی بي مادري من ناگاه ضجه‌ي كه به هم زد سكوت مرگ من مي‌دويدم از وسط قبرها برون او بود و سر به ناله برآورده از مغاك خود را به ضعف از پي من بازمي‌كشيد ديوانه و رميده دويدم به ايستگاه خود را به هم فشرده ‌خزيدم ميان جمع ترسان ز پشت شيشه٬ در آخرين نگاه باز آن سفيدپوش و همان كوشش و تلاش چشمان نيمه باز : از من جدا مشو مي‌آمديم و كله من گيج و منگ بود انگار جيوه در دل من آب مي‌كنند پيچيده صحنه‌هاي زمين و زمان به هم خاموش و خوفناك هم مي‌گريختند مي‌گشت آسمان كه بکويد به مغز من دنيا به پيش چشم گنهكار من سياه وز هر شكاف ورخنه ی ماشين غريو باد يك ناله ی ضعيف هم از پي ام دوان دوان مي‌آمد و به مغز من آهسته مي‌خليد: تنها شدي پسر باز آمدم به خانه چه حالي! نگفتني ديدم نشسته مثل هميشه كنار حوض پيراهن پليد مرا باز شسته بود انگار خنده كرد ولي دل‌شكسته بود بردي مرا به خاك سپردي و آمدي ؟ تنها نمي‌گذارمت اي بينوا پسر می‌خواستم به خنده درآيم ز اشتباه اما خيال بود “اي واي مادرم”