( "بهاریه ي "پيشكش زلال دلهاي بيقرارتان )   

 

 

 با تو مي خواهم از اين دشت به دريا بروم

 

 با خيال تو به انديشه ي فردا بروم

 

 

 به نگاه نگران تو شبي خيره شوم

 

 با نگاه تو به ديدار تماشا بروم

 

 

 با پر و بال تو از پنجره پرواز كنم

 

 تا توان در بدنم هست به بالا بروم

 

 

      همقدم با تو در آيينه ي باغ گل سرخ...

 

 به ملاقاتي يك پيچك تنها بروم

 

 

 تو كجا ميروي اي همسفر رويايي؟

 

 من كه مي خواهم از اين دشت به دريا بروم.

 

 

(سلام شاعر کوچه )

بوی باران بوی سبزه بوی خاک     شاخه های شسته باران خورده پاک       آسمان آبی و ابر سپید        برگهای سبز بید        عطر نرگس رقص باد        نغمه ی  شوق پرستو های شاد          خلوت گرم کبوترهای مست         نرم نرمک می رسد اینک بهار       خوش به حال روزگار                خوش به حال چشمه ها و دشت ها      خوش به حال دانه ها و سبزه ها      خوش به حال غنچه های نیمه باز     خوش به حال دختر میخک که می خندد به ناز       خوش به حال جام لبریز از شراب               خوش به حال آفتاب      ای دل من گرچه در این روزگار جامه ی  رنگین نمی پوشی به کام       باده ی رنگین نمی نوشی ز جام            نقل و سبزه در میان سفره نیست   جامت از آن  می که می باید تهی است        ای دریغ از تو اگر چون گل نرقصی با نسیم           ای دریغ از من اگر مستم نسازد آفتاب     ای دریغ از ما اگر کامی نگیریم از بهار     گر نکوبی  شیشه ی غم را به سنگ    . هفت رنگش می شود  هفتاد رنگ

 

نوشته شده توسط حمیدرضا میرزایی در سه شنبه بیست و هشتم اسفند 1386 ساعت 15:10 موضوع | لینک ثابت

 

 نمايش " كارنامه ي بندار بيدخش "

 

 نوشته ي : بهرام بيضايي 

 

 كاري مشتركي از : حميدرضا ميرزايي و مصطفي مسلمي

 

   در تالار مجتمع ارشاد شهرستان گنبد به روي صحنه رفت .

 

  نقش پوشان : مینا رجب زاده(بٌندار بیدخش- شهرناز)

 

            شطیطه مازنی(جمشید شاه-ارنواز)

 

  سطوري چند از نمايشنامه :

 

...آيا نه همه ي اين سالها بر سر اين كشور گذاشتم از

 

  جواني تا بدين سپيد مويي خویش؟ آيا نگفتم دانش خانه ساختن

 

  و نگفتم دانش جامه بافتن ، و نگفتم دانش پاي افزار؟

 

   آيا از  شير بُِِنان خوراك نيكو نساختم، و چوب گران را

 

   اّره و تيشه كار افزار نكردم ، و آهنگران را چكش و

 

   آتش دمنده ندادم.......

----------------

 

  آری بمان و داستان این جام بر پوست بنویس و بر مردمان بخوان تا نگویند ما این دانش نداشتیم .

 

 

 

 

   تاريخ اجراء : جمعه ۳ اسفند لغايت سه شنبه ۷/۱۲/۸۶ساعت۵ عصر

 

 

 

 

----------------------------------

 

 

    ای عشق با مردمان چه می کنی! 

                 ما با همه آزادگی٬ بندی تواییم

                    نمایشنامه ی  "  فتحنامه ی کلات "

                         نوشته: بهرام بیضایی

 

بهروز غریب پور:

 

   بيضايي مثل تخت جمشيد است و كسي نمي تواند به آن آسيبي برساند

 او مانند يك بناي معماري است كه نمي توان ستون هايش را حذف كرد ،

 بيضايي بناي تاريخي و معماري خاك ايران است كه با عشق  زاده شده     است .

   

 

  

  حرف های دلتنگی:

    واژه ها رو همیشه دوست داشتم.....

                      برای همین رفتم سراغ شعر....

      همیشه در فراسوی واژ ها   به  دنبالت بودم که بیای

       افسوس که نمی دونستم....

                                   همه ی حرف های نگفته :

          لب دوختن های خودته! 

    ( سرمایه ی ما ورایی هر کسی..............

              حرف هایست که برای......

           نگفتن دارد)

                                                                                  "    دکتر شریعتی"

 

نوشته شده توسط حمیدرضا میرزایی در دوشنبه ششم اسفند 1386 ساعت 14:6 موضوع | لینک ثابت