• چشمانِِِِِِ ِ تو سلام ِ بهاریست در خشک سالی بیداد.
•  هر پنجره زیباست اگر تو در میان ِ قابِ آن باشی.
• کسی به من گفت:انسان!فرصت جاودانگی کوتاه است تن به هی هی هر چوپانی نده.
• بگو دوستم داری تا معجزه ی نازل شود،ما زنده ایم در انعکاس ِ منشور ِ ...

                                            "دوستت دارم".

• تو را که دوست دارم تمام زنجیر ها فرو می ریزد.
• گندم های گم شده ام را ببین، شاید مو های خیس تو باشد، یا نه!هر طلایی که تلألو اشک های تو نیست.
• باور کن گندم نمی پاشم که در حفر ه ی قلمم حبس ات کنم.

 

• پرنده بودن که سخت نیست بیا کلافه نشو،زیر آفتاب ِ تنت گیلا س ها شکوفه کرده اند .
• هراز گاهی می میرم بی ترانه ولال، روزهای ِ بایر ِ بی آواز ، اما با تو دوباره

         قد می کشم.حتی با خیال تو!

• بگذار هر بامداد آفتاب بر من بتابد تا ببینی روان من هر بار در شور تماشا چه

           میکند٬ افسوس که پلک هادر این پرتو آفتاب گشوده نمی گردد.

• در هیاهوی اشیاء بودم که صدایم زدی٬در صدایت مهر بود و نوازش ٬هر چه

    دورافتاده ترباشیم  ٬ گاه دریچه هامان را می گشاییم و یکدیگر را صدا می زنیم.

•   من به مهمانی جهان آمده ام وجهان به مهمانی من ٬اگرنبودم٬هستی چیزی کم داشت!
• تمنای محالم را اندوه جاده پر کرده بود.

 « ماندن یا رفتن »

   ببین!

 بیا از خیابانهایِ ِ پاییزی این شهر که چشمانم را به رویِ روزگاری که تماشا ندارد

 

                                           بسته است....

                        بالا رویم.

کاش...کاش مرجانی دریایی بودم! چسبیده به صخره ی درعمق اقیانوس

 

                                                           و روزگارم

بی خبر از عبور فصل ها می گذشت.

     نمی دانستم

عمر صنوبر چند هزار ساله به پلک زدن صا عقه ی خاکستر می شود.

حیف! رودخانه می گذرد و حتی فرصت سفرنامه نوشتن هم ندارد.

    عجب دلی دارند

                       این رود و شالیزار

که رقص کولی ها را در باد می بینند و باز تمام ِ

                                    دوستت دارم

                              را در کوچه های «ماندن یا رفتن»

                           تعمید می دهند.  

 

 

نوشته شده توسط حمیدرضا میرزایی در دوشنبه هجدهم شهریور 1387 ساعت 23:26 موضوع | لینک ثابت