پياده آمده ام!

 

بي چار پا و چراغ.

 

بي آب و آينه

 

بي نان و نوازشي حتي!

 

تنها كوله اي كهنه و كتابي كال

 

و دلي كه سوختن پروانه را

 

نشان شقاوت شمع نمي داند!

 

كوله بارم

 

پُر از گريه هاي فروغ است!

 

پُر از دشت بي آهو!

 

پُر از صداي نفس هاي خَش دار

 

كه سرفه هاي سرخ سِل

 

از گلو گاه هر ثانيه اش بالا مي روند!

 

 

 

پُر از نگاه كودكاني

 

...كه شمردن تمام ستارگانِ  ناتمام ِ آسمان هم

 

آنها را به خانه ي خواب نمي رساند

 

مي دانم!

كوله بارم سنگين و دلم غمگين است!

 

اما تو دلواپس نباش !

 

نيامدم كه بمانم!

 

تمام جهان را  به جستجوي ِ نگاه ِ تو آمد ه ام!

 

پياده!

 

باور نمي كني ؟

 

پس اين تو و اين پينه هاي ِ پاي ِ پياده ي من!

 

حالا بگو!

                                       در اين تراكم تنهايي

 

    ميهمان ِ بي چراغ نمي خواهي؟!

 

 

نوشته شده توسط حمیدرضا میرزایی در دوشنبه بیستم آبان 1387 ساعت 22:3 موضوع | لینک ثابت