یار همیشه همراهم:

 

 ا گر  چشمه سار زلال غزل.....

 

   زنده یاد  " حسین منزوی"

 

                       (که تا همیشه آ سمان یادش پر ستاره)

 

                                   و

 

                                                 "   محمد علی بهمنی"

 

 

 به کویر تشنه ی احساست .....

 

 

   سرازیرشود....

 

 

   می پاشد عشق به دلت٬وپرستو می شوی

 

 

    دو غزل از...

 "حسین منزوی"             و               "محمد علی بهمنی"

 

 

 

 

 

  چگونه بال زنم تا به ناکجا که تویی؟

 
   بلندمی پرم اما ، نه آن هوا که تویی

 


  تمام طول خط از نقطه ی که پر شده است


                             از ابتدا که تویی تا به انتها که تویی


  ضمیر ها بدل اسم اعظم اند همه

 
                 از او و ما که منم٬ تا من و شما که تویی


  تویی جواب سوال قدیم بود و نبود

 
                   چنانچه پاسخ هر چون و هر چرا که تویی


  به عشق معنی پیچیده داده ای و به زن

 
                       قدیم تازه و بی مرز بسته تا که تویی


  به رغم خار مغیلان نه مرد نیم رهم

 
              از این سفر همه پایان آن خوشا که تویی


 جدا از این من و ما و رها ز چون و چرا.....

 
                   کسی نشسته در آنسوی ماجرا که تویی


  نهادم آینه ای پیش روی آینه ات


                    جهان پر از تو و من شد٬ پر از خدا که تویی


   تمام شعر مرا هم ز عشق دم زده ای

 
                        نوشته ها که تویی نانوشته ها که تویی



  "منزوی"

 

 

 

                           از خانه بیرون می زنم ٬اما کجا امشب ؟


            شاید تو می خواهی مرا در کوچه ها امشب


                                   پشت ستون سایه ها روی درخت شب

 

  می جویم اما نیستی در هیچ جا امشب

 

                                      می دانم آری نیستی اما نمی دانم


  بیهوده می گردم بدنبالت ‚ چرا امشب ؟


                            هر شب تو را بی جستجو می یافتم اما.....


  نگذاشت بی خوابی بدست آرم تو را امشب


                  ها!! ... سایه ای دیدم شبیه ات نیست اما ٬حیف!!


  ایکاش می دیدم به چشمانم خطا امشب


                           هر شب صدای پای تو می آمد از هر چیز


 حتی ز برگی هم نمی آید صدا امشب


                            امشب ز پشت ابرها بیرون نیامد ماه


 بشکن قرق را ماه من بیرون بیا امشب

 
                   گشتم تمام کوچه ها را ‚ یک نفس هم نیست


   شاید که بخشیدند دنیا را به ما امشب


                        طاقت نمی آرم ‚ تو که می دانی از دیشب


  باید چه رنجی برده باشم ‚ بی تو ‚ تا امشب


                           ای ماجرای شعر و شبهای جنون من

 
  آخر چگونه سرکنم بی ماجرا امشب

     "بهمنی"


 

نوشته شده توسط حمیدرضا میرزایی در پنجشنبه بیست و سوم فروردین 1386 ساعت 20:53 موضوع | لینک ثابت