" غزل واره "

در شبی بارانی مادری پر کشید

"تا هر جا که اینجا نیست"

"علی تهرانی" دوست اهل دلم ٬تماس گرفت٬

که حمید....

" او که از کودکی اعصاب من به ساز و نوا کوک کرده بود"

رفت....

" مادر نگاه کن به دو چشمان خیس من..........."

قطعه ی ادبی پیشکش به روح اهورایی او:

هنوز امید دارم٬وقتی شمعی در دل شبها سو سو می زند٬

و...

من نور آبی

را لمس ٬ و پروانه ایی را در مه .................

حس میکنم.........پس٫پس......

تو می آیی.

آخر تو مرا از احساس لبریز کر د ه ا ی...

اینهمه ساز و نوا همه از توست...

آه!!

ولی در شبی که مثل همه ی شبها نبود....

گهواره ی زمان ایستاد....و....و.......

تورفتی

....و لالایی هایت را با خود به سرزمین.....

نورها بردی

تو بر خواهی گشت ٫میدانم. . . میدانم

با هزار لالایی اهورایی...

شمع هنوز بیدار است و من همچنان ............

چشم به راه.

نوشته شده توسط حمیدرضا میرزایی در شنبه یکم اردیبهشت 1386 ساعت 23:48 موضوع | لینک ثابت

آخرین نوشته ها

می گویم و به گفتن شعرم برای تو ,,,, همچون خدا به خلقت خود ناز میکنم