http://1350hamid.blogfa.com/ می گویم و به گفتن شعرم برای تو ,,,, همچون خدا به خلقت خود ناز میکنم fa blogfa.com Tue, 01 Dec 2009 20:25:18 GMT http://1350hamid.blogfa.com/post-86.aspx <P dir=rtl><B></B> </P> <P dir=rtl>زنده یاد سید خلیل عالی نژاد:</P> <P dir=rtl><FONT size=4>شعر و موسیقی دو بال پرواز برای رسانیدن پرنده معنا به آشیان فهم</FONT></P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl><B>  استادشجريان: با افتخار به ياد مولانا مي‌خوانم</B></P> <P dir=rtl><STRONG></STRONG> </P> <P dir=rtl><B>جام جم آنلاين: </B><B>استاد آواز ايران گفت: به اتفاق گروه شهناز و با افتخار در مراسم گراميداشت </B></P> <P dir=rtl><B>مولانا در قونيه به روي صحنه مي رويم و اميدواريم برنامه اي در شأن اين شاعر و عارف بزرگ</B></P> <P dir=rtl><B> ارائه کنيم.</B></P> <P dir=rtl>استاد محمد رضا شجريان در حاشيه تمرينات گروه شهناز با اعلام اينکه نزديک به سي و چند سال پيش</P> <P dir=rtl> در قونيه به اجراي برنامه پرداخته است به مهر گفت : اين براي نخستين بار پس از انقلاب است که بنا به</P> <P dir=rtl> دعوت بنياد بين المللي مولانا قرار است به مدت چهار شب درسالن مجموعه فرهنگي صدرالدين </P> <P dir=rtl>کنسرت برگزار کنيم.</P> <P dir=rtl>شجريان در ادامه در خصوص استفاده از شعر شاعران بزرگ ايران در آوازهايش گفت: من همواره با </P> <P dir=rtl>شاعران بزرگي چون حافظ، مولانا، سعدي، عطار و...زيسته ام و دعوت بنياد مولانا براي حضور در قونيه </P> <P dir=rtl>فرصتي بود تا در کنار مولاناي بزرگ به اجراي برنامه موسيقي بپردازم.</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>استاد که اين روزها در ميان شوق و شور اعضاي گروه شهناز به سرپرستي مجيد درخشاني براي تمرين </P> <P dir=rtl>حضور مي يابد درباره جزئيات برنامه گفت: در اين برنامه که در دستگاه شور، بيات ترک و همايون اجرا </P> <P dir=rtl>مي شود علاوه بر استفاده از اشعار مولانا در تصنيف و آواز از اشعار حافظ و سعدي نيز در ديگر تصانيف </P> <P dir=rtl>استفاده شده است.</P> <P dir=rtl>وي با اشاره به اينکه نخستين اجرا در روز ۲۱  آذر خواهد بود درباره تسهيلات فروش بليت افزود: اين براي</P> <P dir=rtl> اولين بار است که امکان تهيه بليت اجراي خارج از کشور براي ايرانيان داخل فراهم شده است چرا که در </P> <P dir=rtl>کنسرتهاي قبلي شاهد بوديم که تجربه خريد بليت به صورت اينترنتي تجربه خوبي بود و اين بار هم براي </P> <P dir=rtl>اجراي قونيه همين تجربه را به کار گرفتيم.</P> <P dir=rtl>کنسرت گروه شهناز۲۱ ، ۲۲ ، ۲۳ و ۲۴  آذر در قونيه ترکيه برگزار مي شود.</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> <IMG id=CB_Image style="BORDER-RIGHT: #000 0px solid; BORDER-TOP: #000 0px solid; DISPLAY: block; FILTER: alpha(opacity=100); VISIBILITY: visible; OVERFLOW: hidden; BORDER-LEFT: #000 0px solid; WIDTH: 800px; BORDER-BOTTOM: #000 0px solid; HEIGHT: 535px; opacity: 1" alt="" src="http://www.delawaz.com/fa/picture-gallery/viewcategory/index.php?option=com_datsogallery&func=wmark&oid=9&Itemid=17"></P> <P align=center>تمرین گروه شهناز.جهت اجرا در قونیه.ترکیه</P> <P align=center> </P> <P align=center> </P> <DIV> <TABLE dir=rtl border=0> <TBODY> <TR> <TD> <P dir=rtl>                  <FONT size=4> <FONT style="BACKGROUND-COLOR: #ffff00" color=#cccccc> <FONT color=#000000>به ياد روز جهاني عرفان و شمس تبريزي</FONT></FONT></FONT></P> <P dir=rtl><FONT style="BACKGROUND-COLOR: #ffff00" size=4></FONT><BR> </P></TD></TR> <TR> <TD> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#cccccc>" مولانا گفته :</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#cccccc></FONT></STRONG> </P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#cccccc size=2>خرقه نيست قاعده  من ، خرقه  من صحبت است و آنچه تو از من حاصل كني . خرقه من آن</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#cccccc size=2></FONT></STRONG> </P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#cccccc size=2> است .چون وقت آن آيد ، من خرقه تو به سر نهم و تو خرقه من "</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT size=6></FONT></STRONG><FONT color=#cccccc> </FONT></P> <P dir=rtl align=center><FONT size=2><FONT color=#cccccc> <STRONG>   (مقالات شمس تبريزي ، دفتر اول ، ص</STRONG><STRONG>۲۲۴</STRONG><STRONG> ، سطر </STRONG><STRONG>۱ )</STRONG></FONT></FONT></P> <P dir=rtl align=center><STRONG><FONT color=#cccccc size=2></FONT></STRONG> </P> <P dir=rtl><FONT color=#cccccc> <FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">آ <STRONG>نچنان كه در تواريخ آمده است ، روز و سال تولد حضرت شمس تبريزي </STRONG></FONT></FONT></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#cccccc></FONT></STRONG> </P> <P dir=rtl><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color=#cccccc><STRONG>معلوم نيست ، ليكن تاريخ و زمان ملاقات مولانا با شمس به اتفاق نظر </STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#cccccc></FONT></STRONG> </P> <P dir=rtl><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"><FONT color=#cccccc><STRONG>مورخان و تاريخ نگاران در روز </STRONG><STRONG>۲۶</STRONG><STRONG> جمادي الاخر سال </STRONG><STRONG>۶۴۲</STRONG><STRONG> هجري قمري كه</STRONG></FONT></FONT></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#cccccc></FONT></STRONG> </P> <P dir=rtl><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"><FONT color=#cccccc><STRONG> معادل </STRONG><STRONG>۲۹</STRONG><STRONG> نوامبر سال </STRONG><STRONG>۱۲۴۴</STRONG><STRONG> ميلادي و برابر </STRONG><STRONG>۸</STRONG><STRONG> </STRONG><STRONG>آذر</STRONG><STRONG> </STRONG><STRONG>ماه</STRONG><STRONG> سال </STRONG><STRONG>۶۲۲</STRONG><STRONG> شمسي </STRONG></FONT></FONT></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#cccccc></FONT></STRONG> </P> <P dir=rtl><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color=#cccccc><STRONG>رخ داده است.</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#cccccc></FONT></STRONG> </P> <P dir=rtl><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color=#cccccc><STRONG>از چند سال پيش كه موضوع واقع بودن مزار شمس تبريزي در خوي ، مطرح</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#cccccc></FONT></STRONG> </P> <P dir=rtl><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color=#cccccc><STRONG> شد و دست اندركاران آ ستين همت بالا زدند و دم ودستگاهي هر چند نه </STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#cccccc></FONT></STRONG> </P> <P dir=rtl><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color=#cccccc><STRONG>در خور و شان آن بزرگوار ، در جوار مناره "شمس" علم كردند ، من در چند</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#cccccc></FONT></STRONG> </P> <P dir=rtl><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color=#cccccc><STRONG> نوشته و مقاله و در چند نشست و گفتار عنوان نمودم كه به مناسبت اين </STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#cccccc></FONT></STRONG> </P> <P dir=rtl><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"><FONT color=#cccccc><STRONG>خجسته روز ديدار ماه و آفتاب عالم سوز ، روز </STRONG><FONT size=5><STRONG>۸</STRONG><STRONG> آذر</STRONG></FONT><STRONG> هر سال را</STRONG></FONT></FONT></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#cccccc></FONT></STRONG> </P> <P dir=rtl><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color=#cccccc><STRONG>           <FONT size=4>" روز جهاني عرفان" يا " روز شمس تبريزي "</FONT></STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#cccccc></FONT></STRONG> </P> <P dir=rtl><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" color=#cccccc><STRONG>  نام كرده و درخواست ثبت آن را از يونسكو بنمايند.</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#cccccc></FONT></STRONG> </P> <P dir=rtl><FONT color=#cccccc><STRONG>  </STRONG><STRONG> اگر چه آن سلطان درياي معنا خود گفته است كه :</STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#cccccc></FONT></STRONG> </P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#cccccc>"ايام مبارك باد از شما . مبارك شمائيد ! ايام مي ايد تا بر شما مبارك شود."</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG></STRONG><FONT color=#cccccc> </FONT></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#cccccc>" چون گفتني باشد وهمه عالم از ريش من در آويزند كه مگو ، بگويم !</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#cccccc></FONT></STRONG> </P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#cccccc>هر آينه اگر چه بعد هزار سال باشد ، اين سخن بدان كس برسد كه من </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#cccccc></FONT></STRONG> </P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#cccccc>خواسته باشم !"</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#cccccc></FONT></STRONG> </P> <P dir=rtl><FONT size=2><FONT color=#cccccc><STRONG> (مقالات شمس تبريزي ، دفتر دوم ، ص</STRONG><STRONG>۶۲۸</STRONG><STRONG> ،سطر</STRONG><STRONG>۱۹ )</STRONG></FONT></FONT></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#cccccc size=2></FONT></STRONG> </P> <P dir=rtl><FONT color=#cccccc><STRONG>    </STRONG><STRONG>باشد كه با خاطره و خاطرات اين مردان حق و حقيقت گو  ، چراغ راهي </STRONG></FONT></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#cccccc></FONT></STRONG> </P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#cccccc>در اين زمانه نا هموار و نشانه جاني براي دل بيقرار برافروزيم و به دست </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#cccccc></FONT></STRONG> </P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#cccccc>گيريم ، كه جهيدن و رستن بي درد و رنج ، آ رزوي آ ن عاشقان و سوختگان </FONT></STRONG></P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#cccccc> و مستان ، براي ما ماندگان در راه ،  بوده است.</FONT></STRONG></P> <P dir=rtl><FONT color=#cccccc><STRONG>  </STRONG></FONT></P></TD></TR></TBODY></TABLE></DIV> <P><FONT color=#cccccc>رضا جوانروح</FONT></P> Tue, 01 Dec 2009 20:25:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=1350hamid&postid=86 1350hamid http://1350hamid.blogfa.com/post-86.aspx http://1350hamid.blogfa.com/post-85.aspx   <P></P> <P> دوستان هم نفس و همراه! </P> <P></P> <P> سلام </P> <P>دیر آمدم ٬ می دانم</P> <P>شنبه "۹/۸/۸۸" اجرای نمایشم بود (مهتاب بر آینه)در بیستمین جشنواره تئاتر استان گلستان</P> <P>حسابی درگیر بودم ٬در این وانفسای هنر ٬کار نمایش اون هم در شهرستان....</P> <P> </P> <P align=center><FONT size=4>چه باید کرد؟</FONT></P> <P align=center><FONT size=4></FONT> </P> <P> به قول دوستی:       با این همه ناگفته هایم با تو چه باید کرد؟</P> <P> </P> <P>                           گیرم با این همه را بی خیال!  با تو چه باید کرد؟</P> <P> </P> <P align=center><FONT size=4>بیکرانه</FONT></P> <P align=center><FONT size=4></FONT> </P> <P></P> <P align=center><FONT size=3>به وقت ِ رویش سبز ِ جوانه با من باش</FONT></P> <P align=center><FONT size=3>دلم گرفته در این بیکرانه ، با من باش</FONT></P> <P align=center><FONT size=3> </FONT></P> <P align=center><FONT size=3>چه آسمان ِغریبی ست بی حضور تو دل</FONT></P> <P align=center><FONT size=3>به گرمی ِ سخنی عاشقانه با من باش</FONT></P> <P align=center><FONT size=3> </FONT></P> <P align=center><FONT size=3>سکوت، درد بزرگی ست هیچ می دانی؟</FONT></P> <P align=center><FONT size=3>بخوان برای دلم یک ترانه با من باش</FONT></P> <P align=center><FONT size=3> </FONT></P> <P align=center><FONT size=3>اسیر این قفس سرد و غم گرفته منم</FONT></P> <P align=center><FONT size=3>در ِ قفس بگشا، بی بهانه با من باش</FONT></P> <P align=center><FONT size=3> </FONT></P> <P align=center><FONT size=3>قسم نمی دهمت که به عمر صد غزلم</FONT></P> <P align=center><FONT size=3>به عمر یک غزل حافظانه با من باش .</FONT></P> <P align=center><FONT size=3></FONT> </P> <P align=center><FONT size=3> </FONT></P> <P align=center><FONT size=5>به یاد " <FONT color=#999999>منوچهر آتشی</FONT>"</FONT></P> <P> </P> <P align=center><IMG style="WIDTH: 156px; HEIGHT: 162px" height=128 alt="" hspace=0 src="http://www.ghabil.com/files/aatashi02.ghabil.jpg" width=132 align=baseline border=0></P> <P>این شاعر و مترجم در <A title="۲ مهر" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%DB%B2_%D9%85%D9%87%D8%B1">۲ مهر</A> سال <A title=۱۳۱۰ href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%DB%B1%DB%B3%DB%B1%DB%B0">۱۳۱۰</A> ‬در بخش دهرود <A title="شهرستان دشتستان" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B4%D9%87%D8%B1%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86_%D8%AF%D8%B4%D8%AA%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86">شهرستان دشتستان</A> <A title="استان بوشهر" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D9%88%D8%B4%D9%87%D8%B1">استان بوشهر</A> متولد شد. او پس از این‌که دوره دانشسرای مقدماتی را در <A title=شیراز href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B4%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D8%B2">شیراز</A> گذرانید، چندسالی به آموزگاری پرداخت و در سال <A title=۱۳۳۹ href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%DB%B1%DB%B3%DB%B3%DB%B9">۱۳۳۹</A> ‬به <A title=تهران href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%AA%D9%87%D8%B1%D8%A7%D9%86">تهران</A> آمد و در دانشسرای عالی ، به تحصیل پرداخت و در مقطع کارشناسی رشته‌زبان و ادبیات‌انگلیسی فارغ‌التحصیل شد.</P> <P>آتشی در روز یکشنبه <A title="۲۹ آبان" href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%DB%B2%DB%B9_%D8%A2%D8%A8%D8%A7%D9%86">۲۹ آبان</A> <A title=۱۳۸۴ href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%DB%B1%DB%B3%DB%B8%DB%B4">۱۳۸۴</A> درسن ۷۴ سالگی در بیمارستان سینا در <A title=تهران href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%AA%D9%87%D8%B1%D8%A7%D9%86">تهران</A> بر اثر ایست قلبی درگذشت ودر زادگاهش <A title=بوشهر href="http://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A8%D9%88%D8%B4%D9%87%D8%B1">بوشهر</A> به خاك سپردند.همچنين او چند روز قبل از مرگش درمراسم چهره هاي ماندگار به عنوان چهره ماندگار ادبيات معرفي شد.</P> <P> </P> <P dir=rtl><STRONG><FONT color=#ffff00>اتفاق آخر</FONT></STRONG> </P> <P dir=rtl> </P> <P class=txt><FONT size=4>شهر </FONT></P> <P class=txt><BR>دیوانه ای تمام عیار است </P> <P class=txt><BR> و سوسک های فربه " ما بعد از انفجار "</P> <P class=txt><BR>قطار قطار </P> <P class=txt><BR> برای بلعیدن یک دیگر </P> <P class=txt><BR>دنبال می کنند هم را </P> <P class=txt><BR>"من اما ماسه زارانی دیده ام که هنوز</P> <P class=txt> </P> <P class=txt>رؤیای بر باد رفته ی جنگل ها</P> <P class=txt><BR>و دلک خرد زنبق ها را </P> <P class=txt><BR>در هاضمه ی ذهن خوش ورز می دهند "</P> <P class=txt><BR><FONT size=4>شهر</FONT> </P> <P class=txt><BR> دیوانه ای سرسام گرفته است </P> <P class=txt> خیابان ها زیر چرخ های هراسان</P> <P class=txt><BR>پس می کشند و به ابتدای خود بر می گردند </P> <P class=txt><BR> و ماشین ها </P> <P class=txt><BR> یک دیگر را چنان دنبال می کنند که انگار </P> <P class=txt><BR>هر یکی نشمه ی آن دیگری را قر زده است </P> <P class=txt><BR>"اما من کویرهایی می شناسم </P> <P class=txt><BR>که شترهای تیر خورده ، زیر بار تریاک</P> <P class=txt><BR> به خون درغلتیده اند </P> <P class=txt><BR> و مردی در هندوکش و دختری در میامی</P> <P class=txt><BR>از غصه آه می کشند "</P> <P class=txt><BR><FONT size=4>شهر </FONT></P> <P class=txt><BR> دیوانه ای به زنجیر افتاده است </P> <P class=txt><BR> بزرگ راه ها </P> <P class=txt><BR> چونان کمندهای بی شمار گاوبازان ماهر </P> <P class=txt><BR> بر اندام ساختمان ها و فروشگاه ها پیچیده اند </P> <P class=txt><BR>"من اماـ در همین شهر </P> <P class=txt><BR>از بوستانی گذشتم و عشق را دیدم </P> <P class=txt><BR> که ناگهانی از پس نارونی در آمد</P> <P class=txt><BR>با دامن گلی رنگ و بی عینک آفتابی </P> <P class=txt><BR>و لبخندی به سمت قلب شاعر هفتاد ساله ای</P> <P class=txt> <BR> شلیک کرد </P> <P class=txt><BR>و هوا ناگهان بارانی شد <BR><BR><BR>  </P> Mon, 02 Nov 2009 05:52:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=1350hamid&postid=85 1350hamid http://1350hamid.blogfa.com/post-85.aspx http://1350hamid.blogfa.com/post-84.aspx   <P></P> <P align=center><FONT size=4>اول مهر ماه " <FONT color=#ffff00>آوای مانا</FONT> " ۶۹ ساله شد</FONT></P> <P align=center><FONT size=4></FONT> </P> <P align=center><FONT size=4></FONT></P> <P align=center><IMG alt="" hspace=0 src="http://www.axnama.com/images/qi2hdm3cvu9yredemj8y.jpg" align=baseline border=0> </P> <P align=center> </P> <P align=center> </P> <P>                    <FONT color=#ff6633>    <FONT face="courier new, courier, mono" size=5><EM><STRONG>استاد شجریان تولدتان مبارک!</STRONG></EM></FONT></FONT><A href="http://latestfilter.co.cc/browse.php?u=Oi8vdHdpdHRlci5jb20vR29HcmVlbklyYW4wMS9zdGF0dXMvNDMzNDA1MzE2Mw%3D%3D&b=13" rel=nofollow></P> <P align=center></A> </P> <P align=center><FONT size=4>درود من ز سر دوستی نثار تو باد</FONT></P> <P align=center><FONT size=4></FONT> </P> <P align=center><FONT size=4>همیشه آینه ی چشم من خُمار تو باد</FONT></P> <P align=center><FONT size=4> </FONT></P> <P align=center><FONT size=4>دعای ُسوته دلان تا که موجب ِ اثر است</FONT></P> <P align=center><FONT size=4></FONT> </P> <P align=center><FONT size=4>دعای خیر من ای گل ٬نگاهدار تو باد</FONT></P> <P align=center><FONT size=4> </FONT></P> <P align=center><FONT size=4>زما پس از من و ما یادگار ما ماند</FONT></P> <P align=center><FONT size=4></FONT> </P> <P align=center><FONT size=4>ز من همین غزل ای دوست٬ یادگار ِ تو باد</FONT></P> <P align=center><FONT size=4> </FONT></P> <P align=center><FONT size=4>میان ِ جمع ِ پری پیکران ِ وادی ِ دور</FONT></P> <P align=center><FONT size=4></FONT> </P> <P align=center><FONT size=4>دل ِ شکسته ی من تا ابد ٬دچار ِ تو باد.</FONT></P> <P><FONT size=4> </FONT></P> <P align=center><FONT size=4><A href="http://images.google.com/imgres?imgurl=http://iranianclassicmusic.persiangig.ir/image/shajarian-meshkatian.jpg&imgrefurl=http://shahoo121.blogfa.com/8707.aspx&usg=__9m0TaO1QOY_m97iid3nAM75o6C8=&h=270&w=441&sz=44&hl=en&start=17&tbnid=wX8FOXpTAne9YM:&tbnh=78&tbnw=127&prev=/images%3Fq%3D%25D9%2585%25D8%25B4%25DA%25A9%25D8%25A7%25D8%25AA%25DB%258C%25D8%25A7%25D9%2586%26gbv%3D2%26hl%3Den"><IMG style="BORDER-RIGHT: 1px solid; BORDER-TOP: 1px solid; BORDER-LEFT: 1px solid; BORDER-BOTTOM: 1px solid" height=78 src="http://t1.gstatic.com/images?q=tbn:wX8FOXpTAne9YM:http://iranianclassicmusic.persiangig.ir/image/shajarian-meshkatian.jpg" width=127></A></FONT></P> <P><FONT size=4></FONT> </P> <P align=center><STRONG><FONT size=3>دستنوشته ی استاد محمدرضا شجریان در سوگ استاد پرویز مشکاتیان</FONT></STRONG></P> <P align=center> </P> <P align=center>رفت و دیگر نه بر قفاش نگاه<BR>دلی از ما ولی خراب ببرد</P> <P align=justify><A href="http://latestfilter.co.cc/browse.php?u=Oi8vaHR0cDovL3d3dy5pbWc5OC5jb20vaW1hZ2VzL3Q1ZXBuemVlNDZqZzUxcWo5emc2LmpwZWc%3D&b=13"></A>خبر درگذشت پرویز مشکاتیان را در بهت و اندوهی سخت شنیدم. هنوز باور ندارم که ما را تنها گذاشته است. پرویز مشکاتیان برای روزگار ما نغمه‌های بسیار پرداخت و یاد آن سال‌ها را با هنر خود در حافظه ما ثبت کرد.<BR>موسیقی او در فراز و نشیب روزگار همراه ما بود، با محنت ما گریست، با شادی‌های ما شادی ‌و با شور و امید ما همدلی کرد. در آثار او صدای قلبی را می‌توان شنید که برای وطن و آزادی می‌تپد. کمتر هنرمندی را توان آن است که رنج‌ها و آرزوهای مردمش را در هنر خویش بازتاباند و‌ترجمه‌ی صادق و راستین زمانه خود باشد.<BR>پرویز یکی از این اندک‌شماران است، موسیقی‌دانی که ذوق تصنیف‌سازی‌اش، مهارت گروه‌نوازی‌اش، لطافت شاعرانه‌اش و تعهدش به آرمان‌های مردم، خاطره او را در هنر ایران زمین ماندگار خواهد ساخت. من مرگ هنرمندی چنین را باور ندارم.<BR>پرویز مشکاتیان در قلب و ذهن ما زنده است.</P> <P align=justify><EM>محمد‌رضا شجریان<BR>اول مهرماه ۱۳۸۸ - آمستردام</EM></P> <P> </P> Fri, 25 Sep 2009 20:13:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=1350hamid&postid=84 1350hamid http://1350hamid.blogfa.com/post-84.aspx http://1350hamid.blogfa.com/post-83.aspx   <P></P> <P><FONT color=#ffff00 size=4>مینی مال های تنهایی (قسمت سوم)</FONT></P> <P>  </P> <UL> <LI><FONT size=3> آهای دیوانه! دیوانه با توام!</FONT></LI></UL> <P><FONT size=3>                      همین بیست و چهار ساعت ناچیز را می گویم.</FONT></P> <P><FONT size=3> </FONT></P> <P><FONT size=3>می توانی سراغ تمام شعرهایی که برایت سروده ام را از زلال اشکی بگیری ، </FONT></P> <P><FONT size=3></FONT> </P> <P><FONT size=3>             که دیشب میان بالشم پنهان کرده ام.</FONT></P> <P><FONT size=3>          </FONT></P> <P><FONT size=3> </FONT></P> <UL> <LI><FONT size=3>     یک ، دو ، سه...اگر تا هفت بشمارم، عاشقت می شوم، می دانم </FONT></LI></UL> <P><FONT size=3></FONT> </P> <P><FONT size=3> ازاینکه آسمان در حجم کوچک قلبم آرام گرفته، به خود می بالم، </FONT></P> <P><FONT size=3></FONT> </P> <P><FONT size=3>                  ...اگر تا هفت بشمارم</FONT></P> <P><FONT size=3> </FONT></P> <P><FONT size=3>                                       هر روز نیت می کنم تا قدم هفتم را بردارم</FONT></P> <P><FONT size=3> </FONT></P> <P><FONT size=3>                                           می دانم، هفت هزار سال فاصله...</FONT></P> <P><FONT size=3> </FONT></P> <UL> <LI><FONT size=3>      در انتهای هر رفتنی، آمدنی ست</FONT></LI></UL> <P><FONT size=3></FONT> </P> <P><FONT size=3>                                          همچنان که درانتهای هر آمدن ، رفتنی</FONT></P> <P><FONT size=3></FONT> </P> <P><FONT size=3>     برای همین است که درها باز و بسته می شوند</FONT></P> <P><FONT size=3> </FONT></P> <P><FONT size=3>                                         ببین! آسمان هرگز عبور پرندگان را فراموش نمی کند</FONT></P> <P><FONT size=3></FONT> </P> <P><FONT size=3> </FONT></P> <P><FONT size=3>                            و پرندگان هرگز آبی ترین جاده های آسمان را از یاد نمی برند.</FONT></P> <P><FONT size=3> </FONT></P> <P><FONT size=3> </FONT></P> <UL> <LI><FONT size=3>  پنجره دیروز بود و آفتابی که تنها بر من می تابید</FONT></LI></UL> <P><FONT size=3> </FONT></P> <P><FONT size=3>        درخت امروز است و سایه ی که در انتظارا ست تا خستگی مرا بگیرد</FONT></P> <P><FONT size=3> </FONT></P> <P><FONT size=3>              نسیم فردا ست !</FONT></P> <P><FONT size=3></FONT> </P> <P><FONT size=3>هنگامی که صورت گرُ گرفته ام در این گرمای نفس گیرحضورش را منتظر است.</FONT></P> <P><FONT size=3> </FONT></P> <P><FONT size=3>                            تو دیروزی، امروزی و فردایی !</FONT></P> <P><FONT size=3> </FONT></P> <P><FONT size=3> نه فقط برای من، برای تمام آنهایی که پنجره و درخت و نسیم را می شناسند.</FONT></P> <P><FONT size=3></FONT> </P> <P><FONT size=3> </FONT></P> <UL> <LI><FONT size=3>        پرواز هم دیگر رویای آن پرنده نبود</FONT></LI></UL> <P><FONT size=3> </FONT></P> <P><FONT size=3>                            دانه دانه پرهایش را چید تا بر این بالش خواب دیگری ببیند.</FONT></P> <P><FONT size=3></FONT> </P> <P><FONT size=3> </FONT></P> <UL> <LI><FONT size=3>به جز خیال تو هنوز هم کسی در کنار من نیست.</FONT></LI></UL> <P><FONT size=3></FONT> </P> <P><FONT size=3> </FONT></P> <UL> <LI><FONT size=3>            انتظار ، پنجره ی بود روبروی همه آرزو هایم</FONT></LI></UL> <P><FONT size=3> </FONT></P> <P><FONT size=3>       پنجر ه ی که رو به  آشتی کنان دوباره پروانه و باغچه باز می  شد.</FONT></P> <P><FONT size=3> </FONT></P> <P><FONT size=3>        انتظار همه ی سهم من از تو بود</FONT></P> <P><FONT size=3> </FONT></P> <P><FONT size=3>                      از همان روز نخست، من به انتظار گره خورده ام </FONT></P> <P><FONT size=3> </FONT></P> <P><FONT size=3>                از همان روز که پنجره را شناختم.</FONT></P> <P> </P> <P><FONT size=3> </FONT></P> <UL> <LI><FONT size=3>     تنهایی بدترین چیز دنیا نیست </FONT></LI></UL> <P><FONT size=3> </FONT></P> <P><FONT size=3>                                         چیزهای بدتری هم هست</FONT></P> <P><FONT size=3> </FONT></P> <P><FONT size=3>                                                 آه ! دیر شد!</FONT></P> <P><FONT size=3> </FONT></P> <P><FONT size=3>                               وتوی دنیا هیچ چیز بدتر از " خیلی دیر شد " نیست!</FONT></P> <P><FONT size=3> </FONT></P> <P><FONT size=3>   </FONT></P> <UL> <LI><FONT size=3>            ... دلم شور می زند</FONT></LI></UL> <P><FONT size=3> </FONT></P> <P><FONT size=3>                       آخرین آهنگت را ماهور بزن!</FONT></P> <P><FONT size=3> </FONT></P> <P><FONT size=3>                                                 شاید آوایت گل سرخی باشد بر روی سینه ام.</FONT></P> <P><FONT size=3> </FONT></P> Tue, 08 Sep 2009 20:17:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=1350hamid&postid=83 1350hamid http://1350hamid.blogfa.com/post-83.aspx http://1350hamid.blogfa.com/post-82.aspx   <P></P> <P> چه ناباورانه!</P> <P> </P> <P>مگر چند هفته پیش نبود که آخرین نمایشنامه ات را با چه شور و اشتیاقی  برایمان خواندی؟</P> <P> </P> <P align=center><FONT size=5>" کوراغلی و خطایی "</FONT></P> <P align=center><FONT size=5></FONT> </P> <P>انبوه ی از کتابهای که در باره ی آن افسانه ی جاودانه" کور اغلی " پژوهش و تحقیق کرده بودی٬در گوشه</P> <P> و کنار اتاقت پراکنده بود و...</P> <P> </P> <P>باورش سخت است!</P> <P> </P> <P align=center> </P> <P align=center><IMG src="http://www.turkmenstudents.com/uploads/img4450562ce9c2f.jpg"></P> <P align=center> </P> <P></P> <P><FONT size=3>باورش چه سخت، آنجا که رفتن پرنده ی به اوج آسمان بی برگشت</FONT></P> <P> </P> <P> <FONT size=3>باورش چه سخت،مثل یک بهار عاشقانه در خزان</FONT></P> <P><FONT size=3> </FONT></P> <P><FONT size=3>تو را با کدام حرف می توان نوشت </FONT></P> <P><FONT size=3> </FONT></P> <P><FONT size=3>با کدام شعر می توان سرود</FONT></P> <P><FONT size=3> </FONT></P> <P><FONT size=3>امروز جامعه هنرمندان داغدار فرهیخته یست که گر چه دیگر نوای دل انگیزقلمش شنیده نمی شود</FONT></P> <P><FONT size=3> </FONT></P> <P><FONT size=3>گرچه دستان گرم و پر توانش خاموش است تا زیباترین نقش ها را بیافریند </FONT></P> <P><FONT size=3> </FONT></P> <P align=center><FONT size=5>اما</FONT></P> <P> </P> <P> </P> <P><FONT size=3>نامش یادش وآثاراش بر تارک دل و جان هنرمندان سایه افکنده است</FONT></P> <P><FONT size=3> </FONT></P> <P><FONT size=3>نامش جاوید و یادش درخشان باد. </FONT></P> <P> </P> <P>عکاس ، فیلمنامه نویس، نمایشنامه نویس٬کارگردان نمایش٬مجسمه ساز و هنرمند پیشکسوت ترکمن </P> <P> </P> <P align=center><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif" size=5>قربان دردی طغانپور</FONT> دار فانی را وداع گفت.</P> <P align=center> </P> <P><FONT color=#ffff00 size=4>بیوگرافی :</FONT></P> <P><BR>نام: قربان دردی<BR>نام خانوادگی: طغان پور<BR>در سال۱۳۳۳شمسی در شهر گنبد متولد شد<BR>شغل ایشان فیلمسازی،نمایشنامه نویسی،کارگردان نمایش٬مجسمه سازی،قصه نویسی</P> <P><BR><FONT color=#ffff00 size=4>سوابق :</FONT></P> <P><BR>-طراحی و ساخت سردرب کارخانه نئوپان گنبد<BR>-طراحی و ساخت دیواره نقش برجسته کارخانه پنبه نظام آباد گنبد<BR>-طراحی و ساخت میدان داخلی و آبنمای و تندیس داخل محوطه کارخانه نئوپان گنبد<BR>-طراحی و ساخت ۴ مجسمه در میدان مرکزی شهر کمیش دپه<BR>-ساخت فیلم کوتاه «نوای بینوا» در جشنواره وارش از بین ۹۹۵ فیلم جزو ۲۰ فیلم برگزیده انتخاب گردید.<BR>-ساخت فیلم « راه بسته»<BR>-ساخت فیلم کوتاه « دوباره نگاه کن»<BR>-ساخت فیلم کوتاه « دیده»<BR>-نویسنده سناریو « راه طولانی» تصویب شده و کد تولید خورده در سیما فیلم به تهیه کنندگی عسگری نسب.<BR>-اقتباس سناریو فیلم «هنرپیشه» به کارگردانی کارگردان معروف ایران محسن مخبلباف از نوشته قربان دردی طغان پور که با عنوان « شیشه و سنگ» به رشته تحریر در آورده بودند.<BR>-نمایشنامه «دخترپرخان» که به عنوان مقام دوم جشنواره سراسری عزرا (جهاد کشاورزی-وزارت کشور) انتخاب گردید.<BR>-نمایشنامه « اسب و لباس مادربزرگ» برگزیده جشنواره سراسری زن ایران<BR>-نمایشنامه « افسانه ماه طلائی» تقدیر شده از طرف جشنواره استانی<BR>-دارای بیش از ده قصه کوتاه،سی شعر نو،بیش از هشت سناریو بلند.</P> <P>-ساخت بیش از پنجاه تندیس شاعر شهیر ترکمن مختومقلی فراغی در سومین همایش</P> <P> بین المللی تبیین اندیشه های مختومقلی فراغی و سخت نما آهنگی زیبا(فرزند آزادی)-اردیبهشت ۸۸</P> Mon, 17 Aug 2009 17:50:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=1350hamid&postid=82 1350hamid http://1350hamid.blogfa.com/post-82.aspx http://1350hamid.blogfa.com/post-81.aspx </P> <P> </P> <P dir=rtl>             به بهانه ی انتشار غزل "چشم های من" در مجموعه شعر (آوازهایی که باد برد)</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>                                           از مجموعه کتاب های:  <FONT face="arial, helvetica, sans-serif" size=3><EM><STRONG>این روشنای نزدیک</STRONG></EM></FONT></P> <P dir=rtl><STRONG><EM><FONT face=Arial size=3></FONT></EM></STRONG> </P> <P dir=rtl>تشکر بی در یغ از دبیرخانه ی این مجموعه٬ اتشارات سخن گستر و هنرمند ارجمند محسن سراجی</P> <P dir=rtl> </P> <P align=center><IMG alt="" hspace=0 src="http://i26.tinypic.com/2la3m8y.jpg" border=0></P> <P> </P> <P align=center><FONT size=4>اگر حتی  ِببارد تیغ هم بر چشم های من</FONT></P> <P align=center><FONT size=4></FONT> </P> <P align=center><FONT size=4>به دیدار تو می آیند با سَر چشم های من</FONT></P> <P align=center><FONT size=4></FONT> </P> <P align=center><FONT size=4> </FONT></P> <P align=center><FONT size=4>تو را ای میو ه ی از چشمرَس دور، ای همه شیرین</FONT></P> <P align=center><FONT size=4></FONT> </P> <P align=center><FONT size=4>تو را خواهند چید از شاخه آخر چشم های من</FONT></P> <P align=center><FONT size=4></FONT> </P> <P align=center><FONT size=4> </FONT></P> <P align=center><FONT size=4>گره خوردم به چشمانت، و می دانم که می دانی </FONT></P> <P align=center><FONT size=4></FONT> </P> <P align=center><FONT size=4>نمی خوابند شب ها نیز دیگر، چشم های من</FONT></P> <P align=center><FONT size=4></FONT> </P> <P align=center><FONT size=4> </FONT></P> <P align=center><FONT size=4>وبر هر جای این دَر بنگری ٬صد چشم می بینی</FONT></P> <P align=center><FONT size=4></FONT> </P> <P align=center><FONT size=4>ز بس در انتظارت مانده بر دَر چشم های من</FONT></P> <P align=center><FONT size=4></FONT> </P> <P align=center><FONT size=4> </FONT></P> <P align=center><FONT size=4>بزرگی کن فقط بگذار چون قطره بمانند ، آه!</FONT></P> <P align=center><FONT size=4></FONT> </P> <P align=center><FONT size=4>در اقیانوس چشمانت شناور چشم های من</FONT></P> <P align=center><FONT size=4></FONT> </P> <P align=center><FONT size=4> </FONT></P> <P align=center><FONT size=4>بیا! حالا که فانوس نگاهم رو به خاموشی است</FONT></P> <P align=center><FONT size=4></FONT> </P> <P align=center><FONT size=4>بپاش از نبض چشمانت کمی در چشم های من.</FONT></P> <P align=center><FONT size=4></FONT> </P> <P align=center> </P> <P align=center><FONT size=4></FONT> </P> <P align=center><FONT size=4><FONT color=#ff3333>درگذشت خالق (بازمانده) </FONT><FONT color=#ffff33>و</FONT><FONT color=#ff3333> (کانی مانگا)</FONT> </FONT></P> <P>   </P> <P align=center> <IMG height=300 src="http://gdb.rferl.org/3D27C464-D911-4DC9-AFC0-38DCDD471C49_mw800_mh600.jpg" width=400></P> <P align=center> </P> <P class=nwstxtlead style="LINE-HEIGHT: 160%">خبرگزاري فارس: «سيف‌الله داد» در سن۵۴ سالگي، در پي يك دوره سخت مقابله با بيماري سرطان </P> <P class=nwstxtlead style="LINE-HEIGHT: 160%"> </P> <P class=nwstxtlead style="LINE-HEIGHT: 160%" align=center>خون، در بيمارستان مهر دارفاني را وداع گفت.</P> <DIV class=nwstxtinfotitle> </DIV> <P dir=rtl><FONT color=#ffff66 size=3>(دل نوشته ی برای همه ی آنانی که  دریغ رفتنشان تا همیشه با ماست)</FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#ffff66 size=3></FONT> </P> <P dir=rtl><FONT size=3>آن قدر به دریغای هنر عادت کرده ایم که کمتر سراغ هنرمندان را می گیریم.</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3></FONT> </P> <P dir=rtl><FONT size=3>هنرمندانی که نام بلند آوازه ی ایران را در گوشه گوشه ی این سیاره ی آبی تمدن ها </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3></FONT> </P> <P dir=rtl><FONT size=3>زمزمه کرد ه اند.</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3></FONT> </P> <P dir=rtl><FONT size=3>در گیر و دار روزمردگی ها !ودر خلوت غفلت ما ٬ فروغ چه دیدگانی شمع راه هنر شد! </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3></FONT> </P> <P dir=rtl><FONT size=3></FONT> </P> <P dir=rtl><FONT size=3>خون پاک چه قلب هایی با ضرباهنگ هنر در رگ خزانی ما دوید!</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3></FONT> </P> <P dir=rtl align=center><FONT size=5> و ...</FONT></P> <P dir=rtl align=center><FONT size=5></FONT> </P> <P dir=rtl align=center><FONT size=5></FONT> </P> <P dir=rtl><FONT size=3>چه دست هایی در آرزوی دیر پایی این شعله رقصان از سکون و آرامش دل بریده برای </FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3></FONT> </P> <P dir=rtl><FONT size=3>همیشه بر درگاه اساطیری حلقه شد!</FONT></P> <P dir=rtl><FONT size=3></FONT> </P> <P><FONT size=3>   </FONT></P> Tue, 28 Jul 2009 17:35:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=1350hamid&postid=81 1350hamid http://1350hamid.blogfa.com/post-81.aspx http://1350hamid.blogfa.com/post-80.aspx   <P> </P> <P><FONT size=3>آمده ام بگویم سلام، سلام هایی که بوی خدا حافظی می دهد</FONT></P> <P> </P> <P><FONT size=3>                  باید به راه بیفتم!</FONT></P> <P> </P> <P>دست به دامن واژه ها شد ه ام که بدانی در این "ایام شهر آشوب" چگونه احساس در من فواره می زند</P> <P> </P> <P><FONT size=3>       تو هم با من به راه بیفت!</FONT></P> <P> </P> <P><FONT size=3>کسی می گوید : پس " غزلواره " چه می شود؟غزل...</FONT></P> <P> </P> <P><FONT size=3>آدرسی برایش می نویسم : ساختمان پزشکان، دکتر روانپزشک.....</FONT></P> <P> </P> <P><FONT size=3>دیگر نمی توانم صبوری کنم،هفت روز است که تنهایتان گذاشته ام.</FONT></P> <P> </P> <P><FONT size=3> می خواهم دلتنگی هایم را زار بزنم.</FONT></P> <P> </P> <P><FONT size=3> باید به راه بیفتم!</FONT></P> <P> </P> <P><FONT size=3>پرنده ها در این بلوا و آشوب سکوت کرده اند و با ترحم نگاهم می کنند.</FONT></P> <P> </P> <P><FONT size=3>دیگر دلم برای قدم زدن با تو تنگ نیست!</FONT></P> <P> </P> <P><FONT size=3>دیگر به نیمکت های خیس ِ پیاده رو های ِ منزوی فکر نمی کنم.</FONT></P> <P> </P> <P>دیگر به " <FONT size=4>فروغ</FONT>" و عصر روزی که باد می آمد و دختر رویاهایش را با خود می برد، گوش نمی دهم.</P> <P> </P> <P><FONT size=3>..." به مادرگفتم : باید برای روزنامه تسلیتی بفرستم "</FONT> </P> <P> </P> <P><FONT size=3>جاده ها دارند به زمستان های رنگین تر از پاییز ختم می شوند...</FONT></P> <P> </P> <P><FONT size=3>و من دلتنگ آواز هایت نمی شوم.</FONT></P> <P><FONT size=3></FONT> </P> <P>        <FONT size=3>         مگر....</FONT></P> <P><FONT size=3></FONT> </P> <P><FONT size=3> تو نیز با من به راه بیفتی!</FONT></P> <P><FONT size=3></FONT> </P> <P><FONT size=3>شاید باور نکنی اما همیشه راهی برای پرسه زدن هایمان هست.</FONT></P> <P><FONT size=3></FONT> </P> <P><FONT size=3>                  و...</FONT></P> <P><FONT size=3></FONT> </P> <P><FONT size=3> مسیری را که ٬  یاد  ِ بارانی  ِ بدون فریبی را نشانم دهی.</FONT></P> <P> </P> <P><FONT size=3>  یادت هست می گفتی، کسی می گوید:</FONT></P> <P><FONT size=3></FONT> </P> <P><FONT size=3>( مردم از شنیدن اسم دموکراسی حالت تهوع می گیرند!)</FONT></P> <P> </P> <P><FONT size=3>       تو هنوز نشسته ای ؟ به راه نمی افتی ؟</FONT></P> <P> </P> <P align=center><FONT size=3>چو فرزندت مرا خواند شهید ِ راه ِ آزادی</FONT></P> <P align=center><FONT size=3></FONT> </P> <P align=center><FONT size=3>چه خواهی گفتنش فردا ؟ که زندانبان من بودی؟</FONT></P> <P align=center><FONT size=3>(سایه)</FONT></P> <P align=center><FONT size=3>  </FONT></P> Sun, 21 Jun 2009 22:29:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=1350hamid&postid=80 1350hamid http://1350hamid.blogfa.com/post-80.aspx http://1350hamid.blogfa.com/post-78.aspx <EM></EM><I></I>  <P></P> <P><FONT size=6><EM> .</EM></FONT>      مردی کنار اتوبان فریاد می زد:</P> <P> </P> <P>          دارآباد  دارآباد!</P> <P> </P> <P>          حلاج بود.</P> <P><STRONG><EM></EM></STRONG> </P> <P><STRONG><EM> </EM></STRONG><FONT size=6><STRONG><EM>.</EM></STRONG> </FONT>دایره ، دایره، دایره</P> <P> </P> <P>  از سنگی که تو در من انداختی.</P> <P> </P> <P><EM><STRONG> </STRONG></EM><FONT size=6><STRONG>.</STRONG> </FONT>و عمر میگذرد</P> <P> </P> <P>    سی،  چهل،  پنجاه ، شصت</P> <P> </P> <P><EM><STRONG> </STRONG></EM>  بیام؟</P> <P><EM><STRONG> <FONT size=6> .</FONT></STRONG></EM>   تنها نیستم ، با تو در خودم زندگی می کنم.</P> <P><EM></EM><STRONG> </STRONG></P> <P><EM><STRONG><FONT size=6> </FONT><FONT size=6> .</FONT></STRONG></EM>      دست هات  قفس شد   وقتی جای ستاره ، دلم را از آسمان چیدی .</P> <P><EM></EM><STRONG> </STRONG></P> <P><EM><STRONG><FONT size=6> </FONT><FONT size=6> .</FONT></STRONG></EM>     تو   اینجا نیستی، حالا چه فرقی می کند فاصله یک راه شیری باشد یا یک لبخند!</P> <P><EM></EM><STRONG> </STRONG></P> <P><FONT size=6><EM><STRONG> .</STRONG></EM></FONT>  وقتی  کمی  دورتر همه ی اسرار جهان این است که حوا به آدم سیب می دهد،</P> <P> </P> <P>همین نزدیکی هنوز تمامی گناه این است که در آغو ش تو آرام گیرم و بگویم: خسته ام</P> <P> </P> <P><STRONG></STRONG> <P align=center><STRONG><FONT size=4> -----------------------------------------------</FONT></STRONG></P> <P>  </P> <P><FONT size=5>آدینه ی۲۷</FONT>  <FONT size=5>خرداد  ۱۳۷۹</FONT> مردی   " <FONT color=#ff0000 size=4>در حریق باد</FONT>" به پرواز در آمد</P> <P> </P> <P> دهم اسفند ماه ۱۳۰۸ خانواده" رحماني " ساكن محله "پامنار" شهر تهران،كودكي متولد شد كه "نصرت" نام گرفت و نصرت همان شاعر فارسي زبان ايراني است كه پس از سال ها تلاش در عرصه ادبيات و شعر   روز آدينه ۲۷خرداد     ۱۳۷۹خورشيدي در شهر "رشت" با زمين خاكي بدرود گفت.</P> <P> </P> <P> </P> <P><A class=thickbox href="http://i30.tinypic.com/28lxd15.jpg" jQuery1086119620109="43" yLoc="158" xLoc="526"><IMG id=imgElement title="Click for a larger view" alt="" src="http://i30.tinypic.com/28lxd15.jpg" jQuery1086119620109="2" yLoc="158" xLoc="526"></A></P> <P> </P> <P> </P> <P>رحماني از شاعران جسور و تواناي نسل اول بعد از نيما است كه بايد او را مظهر جوانان و ادبيات ويژه بعد از شهريور ۲۰الگوي شعري جوانان هم عصر خود دانست.<BR>نخستين شعرهاي خود را در 19 سالگي به دست نشريات سپرد تا در آينده‌‏اي نه چندان دور با انتشار مجموعه شعر "كوچ"، نگاه نيما و منتقدان عصر را به خود معطوف كند. او جسور بود و تقليد را نمي پذيرفت. سعي كرد، تنها تاثير بگيرد و آن‌‏چه را مي‌‏بيند، با زبان خود به تصوير بكشد. پس از انتشار مجموعه شعرهاي «كوير» و « ترمه» اقدام به انتشار « ميعاد در لجن » نمود كه با استقبال مخاطبان  منتقدان روبرو شد. در زندگي نامه اش مي نويسد: « <B><EM>ميعاد در لجن</EM></B>  »چنان مشهور شد كه وقتي روزنامه « آيندگان» مصاحبه اي بين من و « صادق چوبك » گذاشت ،‌ننوشت مصاحبه ي شاعر «كوچ» ،‌« ترمه» يا « كوير »  . بلكه نوشت : مصاحبه بين شاعر « ميعاد در لجن»  بانويسنده ي « شب اول قبر» .</P> <P> <BR>مجموعه اشعار منتشر شده از وي عبارتند از: </P> <P><B>كوچ(۱۳۳۳)</B></P> <P><B>كوير(۱۳۳۴)</B></P> <P><B>رمه (۱۳۳۶)</B></P> <P><B> ميعاد در لجن(۱۳۴۶)</B></P> <P><B>حريق باد(۱۳۴۹)</B></P> <P><B>شمشير معشوقه قلم (۱۳۶۷)</B></P> <P><B>پياله دور دگر زد(۱۳۶۴)</B></P> <P><B>آوازي در فرجام(۱۳۷۴)</B></P> <P><B> بيوه سياه (۱۳۷۸)</B></P> <P><STRONG>برگرفته از سایت آتی بان</STRONG></P> <P> </P> <P><FONT size=4><FONT color=#ff0000><B> </B></FONT><FONT color=#ffff00><B>منتخب ی از شعر ها</B></FONT></FONT></P> <P><B> </B></P> <P><B>از مجموعه  : </B><FONT size=4>بیوه ی سیاه</FONT></P> <P><FONT size=4><B></B></FONT> </P> <P><FONT color=#99ff00 size=3><EM><STRONG>آسمان پیر</STRONG></EM></FONT></P> <P><STRONG><EM><FONT color=#99ff00 size=3></FONT></EM></STRONG> </P> <P><STRONG>وقتی اسباب بازی هایمان را از ما گرفتند <BR> ناگهان گریه کردیم <BR> داریم بزرگ می شویم <BR> و بهانه هایمان برای گریه کردن <BR> دارد تمام می شود <BR> اما قدریکه زمان گذشت <BR> زندگی باورمان داد <BR>که ماهی ها <BR> به اندازه منقار مرغ ماهی خوار <BR>بزرگ می شوند <BR>حالا بیا <BR> آسمان آن قدر پیرست <BR> که تا آخر دنیا <BR> گریه کنیم .</STRONG></P> <P><STRONG> </STRONG></P> <P><STRONG>از مجموعه :<FONT size=3>میعاد در لجن</FONT> </STRONG></P> <P><STRONG><FONT color=#99ff00>با گریه بخند</FONT> </STRONG></P> <P><STRONG></STRONG> </P> <P class=txt><STRONG> ایمان بیداد <BR> به عهدی داد <BR> روح فریب ام ، بی تو ... بی تو <BR> قانون گردابم ، سرابم ، نقش آبم <BR>بی تو ... بی تو <BR> بی ایمنی ، شوریدگی ، در قعر خوابم <BR>ای بی تو من بی خویش ، بی خویشتن ، بی کیش<BR>خاری هدف گم کرده در دهلیز بادم <BR>بی تو ... بی تو <BR>طیف غباری خفته بر دریای شن زار <BR>خون شب ام <BR> هذیان تب آلود دردم ، بی تو <BR> بی تو <BR>رمز سکوت ام <BR> راز بهت ام <BR> رنگ یادم <BR> بی تو ... بی تو <BR>بی  تو، بی تو <BR> از زندگی بیزار <BR> تا مرگ راهی نیست ، بی تو <BR> ای بی من و در من <BR> بی من تو هم آنی و اینی<BR>ای بی تو من گرداب و یرانی <BR> قانون بی رحم پریشانی <BR> چنینی ؟<BR>بدرود ، بدرود <BR> این اشک و هق هق گریه مردی پشیمان نیست <BR>مردان نسل ما <BR> با گریه می خندند ، بی تو <BR> ای بی تو من ، بی من <BR>ایا تو هم اینگونه می خندی ؟<BR> با گریه خندیدن نه آسان است <BR>بی تو <BR><BR><BR></STRONG></P> <P><STRONG></STRONG> </P> <P class=txt><STRONG>از مجموعه :حریق باد</STRONG></P> <P class=txt> </P> <P class=txt><FONT color=#99ff00 size=4>نرون کجاست</FONT></P> <P class=txt><FONT color=#99ff00 size=4></FONT> </P> <P><STRONG>نرون به چنگ و شعر و تاج و تخت تو <BR>نیاز نیست <BR> چه اشک ها که سوخت زیر پلک ها <BR>کجاست اشکدان تو ؟<BR>که سیل گریه های آنکه در من است <BR> تو را و اشکدان و تاج و هر که چون تو زیست <BR> به لا به لای چرخ  دنده های سیل بی مهار گریه له کند <BR>دریغ همره ملامتی ست <BR> برای آنکه زیر پلک ها من <BR> به گریه های شوم دل سپرده است <BR> در عصر تو نزیستن <BR>نرون دریغ بی نهایتی ست <BR>نرون چه گفت <BR> گفت : خنده اش به لب</STRONG></P> <P><STRONG>زمان هر کسی نرون و هر چه اشکدان<BR>تو زیستی <BR> ولی به جای اشکدان <BR> در آفتابه های دیگران گریستی <BR>تو هیچ چیز نیستی<BR><BR>  <BR><BR></STRONG></P> <P><STRONG></STRONG> </P> <P> </P> Fri, 29 May 2009 18:00:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=1350hamid&postid=78 1350hamid http://1350hamid.blogfa.com/post-78.aspx http://1350hamid.blogfa.com/post-77.aspx   <P></P> <P>به یاد سالهای دور می افتم،" حس ها ی ناگهان"</P> <P>حرف های که در یک لحظه می آیند  و  در همان لحظه می روند       مثل قاصدک ها.........</P> <P></P> <P></P> <P></P> <P></P> <P></P> <P>                     موجی می سازند و دریا های دل را متلاطم می سازند</P> <P> ما گویی سالهاست که آشنایی را در میدان خواهش و نیاز گم کرده ایم .</P> <P> به یاد آن سالها که شعر جوششی به سراغمان می آمد ، نه کوششی!</P> <P> <P> کاری از آن سالها که فقط همین ۳ بیت آمد و .....</P> <P> </P> <P align=center><FONT size=3>به یکی جلوه، دلم بردی و خوابم کردی</FONT></P> <P align=center><FONT size=3></FONT> </P> <P align=center><FONT size=3>باغت آباد ! زدی خانه خرابم کردی </FONT></P> <P align=center><FONT size=3></FONT> </P> <P align=center><FONT size=3> </FONT></P> <P align=center><FONT size=3>همچو موج آمدم و وای که بر ساحل درد </FONT></P> <P align=center><FONT size=3></FONT> </P> <P align=center><FONT size=3>چون حباب لب شط ، خانه خرابم کردی</FONT></P> <P align=center><FONT size=3></FONT> </P> <P align=center><FONT size=3> </FONT></P> <P align=center><FONT size=3>دردم اینست که در عرصه ی شطرنجی عشق</FONT></P> <P align=center> </P> <P align=center><FONT size=3>مات چشمت شدم و اسب خطابم کردی!</FONT></P> <P></P> Mon, 04 May 2009 14:45:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=1350hamid&postid=77 1350hamid http://1350hamid.blogfa.com/post-77.aspx http://1350hamid.blogfa.com/post-76.aspx   <P></P> <P dir=rtl>  استادبيضايي ۹۶۲۵۰ تماشاگر،آقای ده‌نمکی ۱۱۷۶۰۰۰ تماشاگر! </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl align=center><FONT size=3><EM><STRONG>به کجا می رویم؟</STRONG></EM></FONT></P> <P dir=rtl align=center> </P> <P dir=rtl align=center> <FONT size=4>تو خود بخوان حدیث مفصل....</FONT></P> <P dir=rtl align=right>علی دهباشی:</P> <P dir=rtl align=right>استادبيضايي نیم قرن است  علیرغم بد خواهی ها همچنان می نویسید و شهادت می دهید</P> <P dir=rtl align=right> </P> <P dir=rtl> اين "محمّد رحمانيان" بود که روي صحنه رفت و در ستايش "بيضايي" گفت: "اين کارنامه، البته، مايه ‏افتخار است، امّا به‌همان‌اندازه مي‌تواند مايه افسوس و حسرت هم باشد."‏</P> <P> </P> <P align=center><IMG src="http://www.mehrnews.com/mehr_media/image/2009/04/438385_orig.jpg"></P> <P align=center>حرف هاي  <FONT size=3><EM><STRONG>استادبهرام بيضايي</STRONG></EM></FONT> در باره آخرين فيلمش:</P> <P align=center><BR><FONT color=#ffff00 size=3>‎<STRONG>‎از اين بن بست...‏‎ </STRONG>‎</FONT></P> <P>همه فيلم‌نامه‌هايي که "بيضايي" در اين سال‌ها منتشر کرده، فيلم‌نامه‌هايي هستند که به‌نيتِ ساختن نوشته است، امّا هرکدام ‏به‌دليلي رنگ پرده را نديده‌اند. به‌قول "رحمانيان"، هربار که "بيضايي" فيلم‌نامه‌اي را مُنتشر مي‌کند، معنايش اين است ‏که ديگر اُميدي به ساختش ندارد و ترجيح مي‌دهد گوهرِ کم‌يابِ ديگري را، دست‌کم به‌شکل کتاب، به خيلِ مُشتاقانِ سينما ‏هديه کند. «لبه پرتگاه» هنوز در آستانه توليد بود که پرونده‌اش براي هميشه بسته شد، بي‌آن‌که روشن شود انبوه شايعه‌ها ‏درباره دخالت در کار کارگردان چه‌قدر به حقيقت نزديک بوده و "بيضايي" به‌ سنّتِ همه اين سال‌ها، البته ترجيح داد ‏سکوت کند و پُشت‌صحنه فيلم را عمومي نکند، بنابراين اين‌بار هم فيلم‌نامه‌اش را منتشر کرد. <BR>‏"بهرام بيضايي" سرگرم اجراي نمايش "افرا؛ يا روز مي‌گذرد" بود که خبر رسيد فيلم بعدي او با مشارکت «عليرضا ‏داوودنژاد» ساخته مي‌شود. کمي گذشت تا خبر شديم که "داوودنژاد" سرمايه‌گذاري را براي مشارکت در فيلم تازه‌اي از ‏‏"بيضايي" معرّفي کرده است و هيچ بعيد نيست طلسم، بالأخره، شکسته شود و "بيضايي" دهمين فيلم سينمايي‌اش را،  بسازد. خبرهاي رسمي درباره "وقتي همه خوابيم" چنان اندک بود که خبرهاي درگوشي جاي‌شان را گرفت و ‏در همه اين خبرها روي يک‌چيز تأکيد مي‌شد: اين فيلم تازه، ماجراي ساخته‌نشدنِ "لبه پرتگاه" است و البته، هيچ‌کس ‏چُنين چيزي را تأييد نمي‌کرد. صبحِ دومين‌روز جشنواره فيلم فجر بود که "وقتي همه خوابيم" در سينما فلسطين (سينماي ‏رسانه‌ها) به‌نمايش درآمد و نخستين واکنش‌ها به فيلم در جلسه مطبوعاتي‌اش ابراز شد؛ وقتي‌که يکي از منتقدان فيلم را ‏‏"دِمُده" خواند و گفت نمي‌فهمد چرا کارگردان محبوبش چُنين فيلمي ساخته است و نويسنده‌اي ديگر گفت ترجيح مي‌دهد ‏طرفِ آن "اشتهاريان"ي باشد که چِک‌هاي درشت مي‌نويسد و به‌خاطر "خاطره مقبول" فيلم را کاملاً تغيير مي‌دهد و ‏ديگراني هم بودند که ظاهراً حمله به فيلم‌ساز (و نه نقدِ فيلم) را "وظيفه" خود مي‌دانستند و روزي يک‌بار، در دو سه ‏ويژه‌نامه روزانه جشنواره، به هر بهانه‌اي و در حاشيه هر فيلم و هر اتّفاقي، انگشتِ اتّهام را به‌سوي "بيضايي" (و نه ‏فيلمش) مي‌گرفتند؛ بي‌آن‌که حرف‌هاي فيلم‌ساز را در همان جلسه مطبوعاتي درست شنيده باشند که گفت "منتقدان بايد ‏تصميم بگيرند چه‌چيزي باارزش است و چه‌چيزي کم‌ارزش. اگر موضوعِ سينما اين‌قدر بي‌ارزش است که من نبايد ‏درباره آن فيلم بسازم، شما چرا درباره اين سينماي کم‌ارزش مي‌نويسيد؟" طبيعي‌ست تماشاي فيلمي که در آن ‏‏"سوپراستار"ش سقّز مي‌جود و مي‌خواهد باراني خارجي خودش را بپوشد و سيگارِ خارجي‌اش را با فندکِ نُقره‌اش ‏روشن کند و طوري دستش را دراز کند که ساعتِ خارجي‌اش به‌چشم بيايد، با سليقه هر تماشاگري جور نيست؛ امّا ‏همين‌که برندگان مسابقه بين‌المللِ جشنواره را اعلام کردند، معلوم شد که "تماشاگران"، رأي‌شان را به‌نفعِ "وقتي همه ‏خوابيم" به صندوق ريخته‌اند و فيلمي را که به‌چشم شمار اندکي از منتقدان "دِمُده" رسيده بود، پسنديده‌اند و سيمرغ ‏انتخاب مردم، نصيبِ همين فيلم شد. نکته، ظاهراً، اين است که تماشاگران با خودِ فيلم سروکار دارند و شمارِ اندکِ ‏منتقدان، به‌دلايلي، "حاشيه"‌هايي را که "پرند پايا"، شخصيت اصلي فيلم، از آن‌ها گريزان است، ترجيح مي‌دهند. در ‏چنين دنياي وارونه‌اي که جاي همه‌چيز عوض شده، "براتي"، تهيه‌کننده‌اي که فقط به‌ فکر جذبِ سرمايه‌هاي تازه است، ‏به "نيرم نيستاني" مي‌گويد: "فکرشو بکن؛ تا کِي منتظر بشيني فروش يه فيلم تکليفِ کارِ بعدي‌تو روشن کنه؟ براي کار ‏بعدي حتّي لازم نيست فيلم روي پرده بره؛ چون از همين حالا، پيش از نمايش، کُلّ پولشو درمي‌آره، يه چيزي هم ‏روش!" بله، تصويري که "بيضايي" از مناسبات سينماي ما نشان مي‌دهد، چُنين تصويري‌ست و طبيعي هم هست که ‏تماشاي آن براي همه دل‌چسب نباشد. "بيضايي" اين‌بار، سينمايي را که اساساً "جدّي" نيست، طوري "بازسازي" کرده ‏که هرچند در مقايسه با اصلش "جدّي‌تر" است، امّا درواقع، "کُپي" خنده‌داري‌ست از يک واقعيتِ روزمرّه. اين ‏گفت‌وگو، در آخرين روزهاي اسفندماه ۸۷ انجام شد. "بهرام بيضايي" در آستانه سفر بود و فرصت چنداني براي ‏گفت‌وگو نداشت؛ هرچند با روي خوش از ما خواست که پرسش‌‌ها را برايش بفرستيم تا با خيالي آسوده پاسخ‌‌شان دهد. ‏اين گفت‌وگوي مکتوب ماست با "بهرام بيضايي" درباره دهمين فيلم سينمايي‌اش، "وقتي همه خوابيم". يک‌بار ديگر نامِ ‏فيلم را در ذهن مرور کنيد تا همه‌چيزِ فيلم براي‌تان روشن شود... ‏</P> <P align=center>---------------------------------------</P> <P><STRONG><EM><FONT size=5>.‏</FONT></EM></STRONG> ‏«وقتي همه خوابيم» نخستين فيلم در فيلم شما نيست؛ پيشتر در «كلاغ» و «شايد وقتي ديگر» چنين شيوه‌اي را به كار ‏گرفته بوديد و بعدتر، در فيلمنامه فيلم‌نشده «فيلم در فيلم» اين شيوه روشن‌تر به چشم مي‌آمد. با اين همه، در «وقتي همه ‏خوابيم» به نظر مي‌رسد كه اين شيوه به اوج خود رسيده است؛ روايت‌هايي تودرتو و البته منقطع. آيا مي‌شود اين شيوه ‏روايت را در «وقتي همه خوابيم» كه داستان‌ها در دل هم اتفاق مي‌افتند، يك‌جور روايت «هزار و يك شب»ي دانست كه ‏داستان‌ها در ادامه هم روايت مي‌شوند و بي‌آنكه به سرانجام برسند، رها مي‌شوند تا به داستان بعدي برسيم؟ </P> <P><BR> <STRONG><EM><FONT size=5>..‏‏</FONT></EM></STRONG>در «كلاغ» شخصيت اصلي مَردِ فيلم گوينده‌ي خبر و ضمناً در برخي فيلم‌هاي مستند تلويزيوني در باب آلودگي هوا و ‏آسيب‌هاي اجتماعيِ شهري گزارشگر است. مستندهايي كه گاهي صحنه‌هاي واقعي دارد مثل كارخانه‌ي آهك‌پزي و ‏سركارگري كه تا دوربين ديده به بازيگري افتاده، و گاهي صحنه‌هاي شبه‌مستند كه «ميزانسن» داده شده‌اند مثل برخاستن ‏مُرده و دعوا كردن با تماشاگرانِ مَرُدم‌آزارِ فيلمبرداري. يك بار هم ديده مي‌شود كه اصلاً «ميزانسن»ي داده شده كه او ‏را بِكشاند سَرِ كار. در «شايد وقتي ديگر»، شخصيتِ اصليِ مَرد كارش همين است. گزارشگر و گوينده‌اي موفّق كه از ‏همه چيز خبردارد جز نزديكترين كس به خودش و در واقع اصلاً به خودش. او و همكارانش دارند فيلمي درباره‌ي ‏ازدحام و آلودگي هوا مي‌سازند تا او در واقع اتفاقاً همسرش يا اصلاً نيمه‌ي ديگر خودش را در آن ببيند. به كمك همين ‏دوربين‌ِ گزارشي است كه در پايان، گزارش يك زندگي پاره‌پاره سرهم داده مي‌شود. «فيلم در فيلم» درباره‌ي بازتاب ‏آينه‌وار و گاه غيرقابل تفكيك زندگي و سينما در يكديگر است تا جايي كه هر بار دير مي‌فهميم كدام فيلم و كدام واقعيت ‏است؛ و كدام بازي و كدام زندگي است. شوخي با موضوعي جدي است. يك خندستانيِ پوچ‌نما در سينماي ناطق ولي به ‏شيوه‌ي صامت! مي‌شود گفت كه خيلي‌ها سينما را چون ابزاري به كار مي‌بَرَند، و بعضي با كارشان ضمناً درباره‌ي آن ‏مي‌انديشند. همه‌ي اين فيلمنامه‌ها بازانديشي‌هايي است در ريشه و جوهر سينما، و درباره‌ي همگوني يا ناهمگوني تصوير ‏زندگي و خود زندگي. موضوع تفاوت تصوير زندگي و خود زندگي در يكي از اولين طرح‌هاي كوتاه نساخته‌ي جواني ‏من كه گمانم اسمش «خوابگرد» بود هست. آنجا تصاوير رويايي شهر فرنگ در تضاد بود با فضاي خشن بيرون، ولي ‏در عين حال در دلِ آن بود و ساخته‌ي آن.‏<BR>‏ <BR>اما سه فيلمنامه‌ي «اعتراض»، «لبه‌ي پرتگاه»، «وقتي همه خوابيم» كارهايي هستند كه فيلمسازي – و نه فقط سينما – ‏بخش مهمّ و پايه‌اي‌ِ ساختار آنهاست و آنها را مي‌شود به‌گونه‌اي دنباله‌ي نخستين فيلم تاريخ سينماي ايران دانست كه ‏درباره‌ي فيلمسازي و سينما – هر دو – بود؛ يعني «حاجي‌آقا اكتور سينما». حتي «اعتراض» را كه در آن خانم ‏بازيگري بعد از بيش از دهه‌اي بازي در سينما به حرفه‌اش اعتراض مي‌كُنَد مي‌شود «آذرشيوا، آكتِرسِ سينما» نام داد. ‏ربط «اعتراض»، «لبه‌ي پرتگاه»، «وقتي همه خوابيم» ضمناً در اين است كه هر سه درباره‌ي موقعيت بازيگر، و مسخ ‏اميد يا انديشه‌ي اصلي است. و ديگر اينكه شخصيت اصلي هر سه‌ي آنها خانم بازيگري است كه بخشي از سرنوشت ‏حرفه‌اي خود را چون فيلمنامه‌اي نوشته، يا اگر ننوشته [اعتراض] با به عمل درآوردن آن به راستي مي‌نويسدش! بد ‏نيست گفته باشم كه در نسخه‌ي اولِ فيلمنامه‌ي منتشرشده‌ي «حقايق درباره‌ي ليلا دختر ادريس»، ميان شغل‌هايي كه او ‏پي‌شان مي‌رفت يك بار هم چون سياهي لشكر، به فضاي يك فيلمِ در حالِ ساختن بُرده مي‌شد و مي‌فهميد براي اين كار ‏ساخته نشده كه همه چيزش ساختگي است. بعداً من اين صحنه را حذف كردم، چون به نظرم صحنه چشمگيري بود و ‏يكپارچگي فيلمنامه را به هم مي‌زد. از فيلمنامه‌ي در همين زمينه مهم «حجله‌ي عيسا» [كه براي مدتي نام خودش را به ‏‏«سفر به شب» قرض داد]، و به تصوير بيروني و دروني خانم بازيگري مربوط است حرفي نمي‌زنم، اما «برگي گمشده ‏از اوراق هويت يك هموطن آينده»، كه گرچه پيش از «اعتراض» نوشته شده ولي به لحاظ زمان رويداد در واقع پس از ‏آن و گويي دنباله‌ي آن است، اصلاً درباره‌ي خانم بازيگري است كه از كشورش رفته و در جاي ديگري از جهان ‏مي‌كوشد در فرهنگ و زبان ديگري كه چندان ربطي با او ندارد بازيگري كُنَد در حالي كه براي اثبات گذشته‌ي حرفه‌اي ‏خودش، يعني‌آنچه كه واقعاً به او مربوط است، هيچ مدركي ندارد. اما درباره‌ي ساختمان هزار و يك شبي وقتي همه ‏خوابيم، چرا نه؟ در هزار و يك شب اهميت داستان‌هايي كه ناگهان و بي‌سرانجام بريده مي‌شوند، در اين است كه گرچه ‏موقتاً رها شده‌اند، ولي ما را رها نمي‌كُنند. به نظرم چنين اتّفاقي در «وقتي همه خوابيم» افتاده.‏<BR>‏ <BR>‏ <STRONG><EM><FONT size=5>.‏</FONT></EM></STRONG>«وقتي همه خوابيم» فيلمي است با سه روايت؛ اولي فيلم ناتمام «وقتي همه خوابيم» است درباره چكامه چماني و نجاتِ ‏شَك‌وَندي كه آنها را «پرند پايا» و «ماني اورنگ» بازي مي‌كُنند، دومي زندگي بيرون از فيلم (يا زندگي واقعي) اين دو ‏بازيگر اصلي فيلم است و سومي، پايان همان فيلم ناتمام است كه، ظاهرا، از ديد داناي كل روايت مي‌شود. به گمان شما ‏مي‌شود بين اين شيوه روايت، با روايت «اكيرا كوروساوا» در «راشومون»، يا روايت «اورسن ولز» در «همشهري ‏كين» نسبتي پيدا كرد؟<BR>‏ <BR><STRONG><EM><FONT size=5>.‏.‏</FONT></EM></STRONG> اول اينكه پايان فيلم اصلي از ديدِ داناي كُل روايت نمي‌شود، بلكه در ذهن دو بازيگر كنار مانده شكل می‌گيرد؛ و ما آن ‏فيلمي را مي‌بينيم كه هرگز ساخته نشده، و آن هم زماني كه كارگردان از پنجره به ويران شدن اثرش و پايان جعلي ‏جديدي كه برايش دارند مي‌سازند خيره است. دوم اينكه بله، هر فيلم فرهنگي گفت‌وگويي است با كُلّ فرهنگ و احتمالاً با ‏فيلم‌هاي فرهنگي ديگر، و خيال مي‌كُنم حتّي بشود نسبتي ميانِ خودِ آن دو فيلمِ بسيار مهم با فيلم مهمتري يعني «تعصّب» ‏اثر «گريفيث» را پيدا كرد، و با هر فيلم ديگري كه روايت خطّي داستان را به هم مي‌ريزد. در عين حال شايد بد نباشد ‏كه در مورد روايت‌هاي ناهمگون از يك واقعه در فيلم «راشومون»، اسمِ «آكوتاگاوا» نويسنده‌ي اصلي داستان ‏‏«راشومون» را هم ببريم. امّا مثالي كه مي‌شود درباره‌ي گفت‌وگوي فرهنگي فيلم‌هاي مهم با كُلّ فرهنگ جهان زد ‏‏«همشهري‌كين» است كه همان‌طور كه پيشتر هم گفته‌ام ساختمان آن به كتاب مقدّس يا دقيق‌تر به انجيل بر مي‌گردد. در ‏انجيل هم چند شخصيّت درباره‌ي يك تن كه از جهان رفته يعني مسيح حرف مي‌زنند. البته چارلز فوستركين يهوداست نه ‏مسيح، كه بيش از همه به آرمان‌هاي خودش خيانت مي‌كُنَد.‏<BR>‏ <BR>سخن دمِ مرگ مسيح و كين به يك معناست: ترك‌شدگي! دَمي كه مسيح مي‌گويد خداوندا چرا تركم كردي؟ كين فقط ‏مي‌گويد رُزباد؛ دُرُست به همان معنا، و به يادِ نشان سورتمه‌اي كه روز جدا شدن از پدر و مادرش – زير برف – و ‏پُشتِ سر گذاشتنِ معصوميّت بر آن سوار بود! – اما واقعاً وقتي همه خوابيم فيلمي است با سه روايت؟ دُرُست نمي‌دانم. ‏خيال مي‌كنم دوبار دوباره‌سازيِ فيلم و كم‌كم مسخ آن و تغيير كارگردان را جا انداخته‌ايد. دوستي كه حسابش از من بهتر ‏بود مي‌گفت روايتي است با دوازده تغيير زاويه ديد. اينطور:‏<BR>‏ <BR>يك) فيلم اصلي وقتي همه خوابيم درباره‌ي چكامه‌ي چماني و نجاتِ شَك‌وَندي با بازي پرند پايا و ماني اورنگ. <BR>دو) كشف اين‌كه اين فيلم است، و نيز تحميل شايان شبرخ به جاي ماني اورنگ. <BR>سه و چهار) تكرار فيلم اصلي و پيشروي آن با بازي شايان شبرخ و پرند پايا و اختلاف آنها، و نيز اختلاف كارگردان با ‏شايان شبرخ و تهيه‌كُنندگان، و برخورد اتفاقي دو بازيگرِ نجاتِ شَك‌وَندي <BR>پنج) داستان تحميل خاطره‌ي مقبول به جاي پرند پايا. <BR>شش و هفت) تكرار فيلم اصلي و پيشروي آن با بازي خاطره‌ي مقبول و شايان شبرخ، و نيز اختلاف آن دو، به علاوه‌ي ‏افكار عمومي‌سازي براي پيشگيري از اعتراض پرند پايا، و همزمان زندگيِ صحنه‌اي ماني اورنگ. <BR>هشت) زندگي پرند پايا پس از كنار رفتن از فيلم و جابه‌جايي‌اش از جلوي دوربين سينما به جلوي دوربينِ دستي و خانگيِ ‏همسرش، و قرار شامِ پايان كار خانوادگي با ماني اورنگ. <BR>نُه) افكار عمومي‌سازي درباره نبوغ خاطره‌ي مقبول، و متقابلاً مناسب كردن فيلم با توانايي‌هاي او به اصرار ‏سرمايه‌گذاران. <BR>ده) پايان دگرگون‌شده‌ي فيلم با بازيگران و كارگردان جديد. <BR>يازده) بازگشت به پايان اصليِ فيلم اصلي در تصوّر پرند پايا و ماني اورنگ، كه كارگردانِ كنار گذاشته شده نيز در شامِ ‏پايان كار به آنها پيوسته. <BR>دوازده) دوپارگي رواني كنار گذاشته‌شدگان و همزمان تغيير نام فيلم وقتي همه خوابيم به خواهران عجيب! </P> <P> <STRONG><EM><FONT size=5>.‏</FONT></EM></STRONG> آنچه در تازه‌ترين كارهاي شما (چه فيلم‌هاي سينمايي و چه نمايش‌هاي صحنه‌اي) آشكارا به چشم مي‌آيد، استيصال ‏شخصيت‌هاست. اين چيزي است كه در فيلم‌هاي پس از «مسافران» ديده مي‌شود. شرايط جامعه و موقعيت آدم‌ها در ‏‏«سگ‌كشي» و «وقتي همه خوابيم» آنقدر پرنيرنگ و البته پيچيده است كه براي كشف حقيقت (اگر حقيقتي در كار باشد) ‏بايد از مراحل مختلفي گذر كنند. اين استيصال را در دو نمايش صحنه‌اي «افرا؛ يا روز مي‌گذرد» و «مجلس شبيه‌خواني ‏در ذكر مصائب استاد نويد ماكان و همسرش مهندس رخشيد فرزين» هم مي‌شود ديد. به نظر مي‌رسد شخصيت‌هاي ‏اصلي «سگ‌كشي» و «وقتي همه خوابيم»، هرچند در آستانه فروپاشي‌اند، اما اهل اعتراض نيستند. آيا چنين نگاهي را ‏به فيلم‌ها و شخصيت‌هاي برساخته‌تان قبول داريد؟<BR>‏ <BR> <STRONG><EM><FONT size=5>.‏.‏</FONT></EM></STRONG> برساخته به معناي ساخته شده است يا ساختگي؟ اين شخصيت‌ها را البته من ساخته‌ام ولي هيچ‌يك ساختگي نيستند، و همه ‏از تجربه‌ها و مشاهده‌هاي واقعي من مي‌آيند كه از سال چهل‌ونُه تا الان نزديك به چهار دهه است رسماً در ميدانِ عمل ‏سينما عُمر گذرانده‌ام و البتّه با نتيجه‌ي كم. امّا اعتراض كردن يا نكردن شخصيّت‌ها، تجربه‌ي لمس‌شده‌ي دست اول بيشتر ‏اهل سينماست. ما اغلب اعتراض نمي‌كنيم چون به اصطلاحِ شطرنج آچمز هستيم يا مشخص‌تر در بُن‌بست! يكي اينكه ‏گذشته از دوندگي‌هاي بي‌شمار كه معلوم نيست به نتيجه برسد، از نيروي افكار عمومي‌سازي كه بلافاصله براي تهمت ‏زدن و لجن‌مال كردن به حركت در مي‌آيد بي‌خبر نيستيم [و شما در «وقتي همه خوابيم» عنوان‌هاي پيشگيري‌كُننده و ‏افكار عمومي سازِ روزنامه‌هاي خبري را كه هر خبري بِهِشان داده مي‌شود از روي سادگي چاپ مي‌كُنند پُشتِ هم ‏مي‌بينيد] و دست آخر اغلب فكر مي‌كنيم كه جاي اين جنگ فرساينده‌ي بي‌ميدان و بي‌نتيجه به كار ديگري بينديشيم. دوم ‏اين‌كه شكايت عليه گوشه‌اي از كار عملاً يعني خواباندن كُلِّ آن كار و ما هيچ كدام راضي نيستيم كار ديگر همكاران ‏تعطيل شود. مي‌بينيد كه اغلب اهل سينما در بُن‌بستِ محض‌‌اند!‏<BR>‏ <BR><STRONG><EM><FONT size=5>.‏</FONT></EM></STRONG> توجه و دلبستگي زياد به لحن اجتماعي و واقع‌نما [و نه واقع‌گرا]ي فيلم باعث شده تا چيزهاي ديگر اين فيلم (مثل بسياري ‏از فيلم‌هاي ديگرتان) ديده نشوند. در نوشته‌هاي شما، چه فيلمنامه‌هايي كه رنگ پرده را نديده‌اند و چه نمايش‌نامه‌هايي كه ‏روي صحنه نرفته‌اند، «اسطوره‌ها» حرف اول را مي‌زنند. در عين حال، شما «اسطوره» را، معمولا، به فضايي ‏امروزي منتقل مي‌كنيد و «سگ‌كشي» هم به يك معنا، چنين فيلمي بود؛ روايت امروزي اسطوره «ايشتار و تموز»، ‏هرچند، ظاهرا، پايان آن را تغيير داده‌ايد. «وقتي همه خوابيم»، هم، قاعدتا، وام‌دار اسطوره‌هاست. خود شما در اين ‏مورد به اسطوره «واك» اشاره كرده‌ايد. آيا «چكامه چماني» كه مي‌خواهد براي رهايي از احساس گناه خودش را نابود ‏كند، روايت امروزي اين اسطوره است؟<BR>‏ <BR> <STRONG><EM><FONT size=5>.‏.‏</FONT></EM></STRONG>لازم نيست تماشاگر «وقتي همه خوابيم» حتماً اسطوره‌ها را بداند تا آن را بفهمد. انتخاب تماشاگران نشان داده كه به ‏راحتي فيلم را فهميده. هيچ فيلم من نياز ندارد با تكيه بر اسطوره‌ها خودش را معني كُنَد؛ ولي پشتوانه‌ي اسطوره‌اي اين ‏فيلم‌ها را انكار نمي‌كُنَم. اسطوره‌ي هند و ايراني واك آن چيزي است كه من در پژوهشي كه امسالِ هشتادوهشت اميدوارم ‏منتشر شود – يعني: هزار افسان كجاست؟ - در چند فصل بلند به آن پرداخته‌ام. كتابي است در ريشه‌شناسي هزار و يك ‏شب كه چهار سالي است منتظر انتشار آن هستم. واك ايزدبانوي كهن باروَري و سخن بود. چكامه چماني، اين هر دو ‏ويژگي را با مرگ همسر و فرزندش در خود بي‌معنا مي‌يابد و بي‌معنايي براي او مرگ است! با اين همه، خلاقيّت ‏بازيگرانه‌ي او در خواهري كه هر بار به صورتي خلق و بازي مي‌كُنَد، و نقش نجات شَك‌وَندي كه نهايتاً بازي مي‌كُنَد ‏ديده مي‌شود.‏<BR>‏ <BR> <STRONG><EM><FONT size=5>.‏</FONT></EM></STRONG>دغدغه‌هاي اصلي شما در دو فيلم اخيرتان و نمايش «افرا؛ يا روز مي‌گذرد»، به يك معنا، سلطه سرمايه است. هويت ‏آدم‌ها از بين مي‌رود و زندگي زير فشار سرمايه قرار مي‌گيرد. آيا به گمان شما، اولين نتيجه هجوم قدرت و ثروت، ‏حذف فرهنگ است؟<BR>‏ <BR><STRONG><EM><FONT size=5>.‏.‏</FONT></EM></STRONG> كاش دغدغه تعارض سياست و سرمايه با فرهنگ را در آثار فيلم نشده‌ي من – و حتّي آثار پيش از معاصر مثل ‏‏«ديباچه‌ي نوين شاهنامه» و «طومار شيخ شرزين» – خوانده بوديد و يا اگر خوانده‌ايد يادآوري مي‌كرديد تا معلوم شود ‏اين دغدغه مال اين دو فيلم و مال امروز و ديروز نيست. قدرت و ثروت اغلب با ستم به ديگران و چپاول به دست ‏مي‌آيد، و معمولاً آن كساني كه آن را به دست آ‌ورده‌اند مايل‌اند آثاري پديد آيد كه معرف قدرت و شكوه آنان باشد. ‏اينطوري گهگاهي به بهايي سنگين قدرت و ثروت به شكوفايي گونه‌هايي از هنر و فرهنگ انجاميده. پيداست كه وقتي ‏اين تمايل به خودنمايي، با چنان خودبيني و تنگ‌نگري همراه است كه به جاي پذيرفتنِ سليقه‌ها و تنوع فرهنگي شروع ‏مي‌كُنَد به خريدن هر كس و هر چيز و آنها را به صورت سليقه‌ي خود درآوردن و از دايره‌ي تنگ تعريف و محدوده‌هاي ‏خود گذراندن، نتيجه‌اش حذف هر كسي است كه سليقه‌اي و تعريفي براي خود دارد.‏<BR>‏ <BR> <STRONG><EM><FONT size=5>.‏</FONT></EM></STRONG> پيشتر گفته بوديد كه در زمان ساخت «وقتي همه خوابيم» حدس مي‌زديد كه فيلم مخالفان و البته موافقان زيادي خواهد ‏داشت. گمان مي‌كنيد اين مخالفت كه بخشي از آن را بعد از نمايش فيلم در جشنواره ديديم، به خاطر آن لايه طنز است كه ‏در فيلم مي‌بينيم؟ يا به خاطر ارجاع‌هايي كه در فيلم گنجانده‌ايد؟ مساله اين است كه تماشاگران «وقتي همه خوابيم» را ‏بدون توجه به آن ارجاع‌ها ديدند و چيزي كه برايشان مهم است، خود فيلم است؛ داستاني كه روايت مي‌شود و ‏شخصيت‌هايي كه بايد تجربه‌هايي دشوار را از سر بگذرانند، به گمان شما، دانستن چيزي درباره آن ارجاع‌ها، برداشت ‏تماشاگر را تغيير مي‌دهد؟<BR>‏ <BR><STRONG><EM><FONT size=5>.‏</FONT></EM></STRONG> <STRONG><EM><FONT size=5>.‏</FONT></EM></STRONG> ارجاع‌هاي اين فيلم تنها براي آن است كه نشود بگويند خيالي است. سينما پُر از نمونه‌هاي ديگري از اين ارجاع‌هاست كه ‏لازم نيست تماشاگران آنها را بشناسند و اهل سينما هم از رديابي آنها به درك بهتري از فيلم نمي‌رسند. پرداختن به ‏ارجاع‌ها به جاي خودِ فيلم، معمولاً كار دوستدارانِ غيبت است. در همه‌ي فيلم‌هاي جهان ارجاع‌هايي هست كه ما اغلب ‏نمي‌دانيم، و اگر در ديدن فيلم نصف حواسمان پهلوي وارسي و تطبيق دادن شخصيت‌ها با ارجاع‌هاي مكشوفه باشد، ‏بيشتر و بيشتر از فيلم دور مي‌شويم. ارجاع‌ها براي نزديك‌تر شدن به زندگيِ فيلم‌اند نه دور شدن از آن. با گذشت زمان ‏ديگر كسي «همشهري‌كين» را با ارجاع به شخصيّت مهمّي كه كين از روي آن ساخته شده معنا نمي‌كُنَد و اغلب نقد و ‏تحليل جاي جنجال و غيبت را گرفته است. ‏</P> <P>محسن آزرم ‏ .<BR>منبع: اعتماد ملي- عنوان از "هنر روز " است.‏<BR></P> Fri, 17 Apr 2009 08:03:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=1350hamid&postid=76 1350hamid http://1350hamid.blogfa.com/post-76.aspx